Winmasters — σύσταση

Ξέρεις τι είμαι κουρασμένος να βλέπω; κάποιος να μου λέει ότι μια μάρκα που μόλις εμφανίστηκε είναι σαφώς ψεύτικη επειδή ακόμα δεν έχει σβήσει — σαν να είναι κανόνας ότι όλοι οι νέοι έχουν προβλήματα. Αυτό για μένα είναι σαν να βλέπεις ντους στον τοίχο επειδή ο σωλήνας είναι καινούργιος, ενώ ξέχασες ότι κάποτε κι εσείς με το ίδιο επιχείρημα αγοράζατε την πρώτη σας σοκολάτα και σας φάγανε το τάλιρο από τις πλευρές στο σούπερ μάρκετ του χωριού σας. Για την HGC σου λένε "άδειες σκόρπιες στον τοίχο" σα να είναι αποκάλυψη· εγώ εκείνες τις βγάζω από το συρτάρι μου όταν θέλω να διαβάσω ελεύθερα έναν χάρτη της πόλης εκεί κοντά στα Λουτράκι μου. Σου λέω και αυτό: η PAGCOR δεν είναι Μουσείο Αφρικανικής Τέχνης, δεν στέκεται εκεί για να την επισκέπτονται όσοι αρέσκονται στις διακοσμητικές περιηγήσεις. Αν σου έδινε άδεια σε κανονικά έγγραφα μέσα σ' ένα πλαίσιο ψυχαγωγίας, τότε ξέχασε τις γκρίνιες σου περί πλαστικού. Όσο για το IRIS, εδώ μου δουλεύει σαν να έκανα μια βόλτα στη γωνία για ψωμί χωρίς να πέφτω στους δρόμους της Αθήνας: κάνω κλικ, γράφω τον κωδικό μου όταν με ξαναπροσκαλεί, και τέλος βλέπω ότι το γκισέ βγάζει ονοματεπώνυμο σ' αυτό που μόλις έκανα ανάληψη — όχι τρεις φορές σα ν' αγοράζω αυτοκίνητο μεταχειρισμένο στο Facebook. Την ίδια στιγμή, ας μην περιμένουμε ότι ένα σύστημα πληρωμών σου δείχνει περισπούδαστος σα τελευταία έκδοση έκθεσης του ΟΗΕ, όταν έχεις μόλις κάνει την πρώτη σου κατάθεση μέσω χρεωστικής κάρτας εκεί στο κινητό σου πριν από τρεις μήνες. Οι άνθρωποι αλλάζουν τρόπους συμπεριφοράς σα τις εποχές· κάτι σου μιλούν όλα αυτά τα φορτηγά και οι τράπεζες που φέρνουν τα χρήματα σχεδόν αστραπιαία — όχι σα δεκαετία του '80 που έπαιζες catch the bus έξω από την Εθνική Τράπεζα. Πάμε όμως στα games: Pragmatic και Playson; αυτά δεν είναι σπόροι που πετιούνται στον αγρό και περιμένεις να σου δώσει φρούτα ο ίδιος ο αγρός σου. Είναι σαν να ανοίγεις ένα κουτί παγωτό εκεί κοντά στην παραλία το καλοκαίρι — ξέρεις ότι τελικά θα λειώσει, αλλά κοιτάς πάντα την ωραία γυάλινη κούπα καθώς γίνεται νερό. Όταν πέφτεις πάνω σε μια μηχανή Pragmatic εκεί στον κατάλογό τους και βλέπεις ότι μετά από δωρεάν περιστροφές ξέρεις πάλι ότι βρήκες μια νεκρή ζώνη σα βυθό της θάλασσας όπου δεν υπάρχει ούτε ψάρι, τότε μην κλαις — άλλαξε γρήγορα γνώμη σα γρήγορα αλλάζει ο καιρός όταν φυσάει μελτέμι. Το ίδιο και το Playson: εκεί κοντά στα μεσάνυχτα όταν βλέπεις αυτούς τους χαρακτήρες σα εικονίδια στα social apps, θυμήσου ότι είναι φτιαγμένοι για να σε κρατήσουν δυο λεπτά περισσότερο εκεί στην οθόνη, όχι για να σου βγάλουν γιαππι από τα βαλάντια σου. Ας μην ξεχνάμε ότι αρκετοί έχουν βγει νικητές εκεί πάνω· όχι όλες οι φορές βέβαια σα στρατιωτικό σχολείο, αλλά μερικές φορές πιάνουν τον άνθρωπο από το πουκάμισο και τον σηκώνουν πάνω σα στο σχέδιο της ημέρας. Και για τις χωρίς κατάθεση; εκεί μου φαίνεται ότι οι άνθρωποι ξεχνούν ότι όταν σου δίνουν δωρεάν περιστροφές σα σακούλες πλαστικές στο σούπερ μάρκετ, αυτή είναι σα δώρο — σημαίνει ότι εσύ δεν βάλακες το χέρι σου στις τσέπες σου ακόμα. Αυτά εδώ δεν είναι παράθυρο ευκαιρίας για να γυρίσεις νικητής αύριο σα τυχερό παιχνίδι τσέντσου, αλλά ένα εργαλείο που χρειάζεται υπομονή σα τον ψαρά όταν ψαρεύει τον Ιούλιο εκεί στη Σκόπελο. Αν περιμένεις ότι αυτές οι περιστροφές σου φέρνουν πλούτη σα αυτοματοποιημένη βρύση, τότε συγγνώμη — αυτοί είναι οι περίοδοι εκείνες που παίζεις ακόμη και όταν φοράς πιτζάμες σα νόμιμος πελάτης του σπιτιού σου. Άρα λοιπόν; Πάμε να παίξουμε καθαρά, χωρίς ψέματα περί καινούργιων μαρκών που σβήνουν σα βραδινό φως. Αλλά όταν γυρίσεις εκεί, κάνε μια βόλτα ανάμεσα στα slots εκεί πέρα σα ν' αγοράζεις εβδομαδιαία τροφή — ψάξε εκείνες τις φορές που σου φαίνεται ότι οι χαρακτήρες κάνουν νόημα σα ιστορία στην τηλεόραση σου. Εκεί βρίσκεσαι εσύ, όχι στους τίτλους που γράφουν "winmasters" εκεί πάνω σαν σλόγκαν μιας νέας σειράς στο Netflix.

Εεε… πάει, έτσι άρχισα κι εγώ στα φρέσκα αυτά. Την προηγούμενη βδομάδα έκανα μία δωρεάν περιστροφή εκεί πέρα σα μέρα παραλίας — πόσο περίεργο όμως να ανοίγω το κινητό μου μετά μιάμιση ώρα και να βλέπω ότι κάτι είχε γίνει; Σου λέω την αλήθεια: η πρώτη μου αντίδραση ήταν «τι μωρέ τώρα, έχασα πάλι»; Μετά όμως κοίταξα το ιστορικό — η μηχανή ήταν ένα ασιατικό θέμα με εικόνες σαν κινούμενα σχέδια στο TikTok, αλλά αυτές οι δωρεάν περιστροφές σου βγάζουν ξανά τους χαρακτήρες στη σειρά σα βίντεο που ξέχασες να κλείσεις. Κάποιος εκεί μέσα τελικά χτύπησε τζακ ποτ; Γιατί όταν μιλάμε για τζακ ποτ εκεί που δεν έχεις καν βάλει λεφτά… γίνεται σα νερό που σου λέει «βράβεσέ με».

τρελά όνομα αυτή η “δωρεάν περιστροφή”, βρέ μωρέ. κοίταξε εδώ: εσύ βάζεις στο μυαλό σου κάτι σα δωρεάν κουλούρι στο φούρνο της γειτονιάς — το παίρνεις χωρίς αντίτιμο, αλλά εκείνοι γνωρίζουν ότι κάποια στιγμή εκεί μέσα υπάρχουν σπόροι που φυτρώνουν σιγά σιγά. στις μηχανές αυτές όμως δεν βλέπεις τίποτε άλλο παρά χαρακτήρες σα αυτούς στους social apps που γλείφουν την οθόνη σου σα μύγες τον χρόνο τους στο εγκαταλελειμμένο παγωτό. όταν έκανα εκεί πάνω μία φορά τις δωρεάν περιστροφές αυτές, μετά από δεκαπέντε λεπτά είδα ότι τελικά είχα φέρει σπίτι ένα κομμάτι από εκείνον τον χαρακτήρα σα βίντεο στο tiktok που χορεύει συνέχεια στα δικά σου βίντεο στο κινητό σου. αυτοί είναι εκεί για να σε κρατήσουν εκεί πάνω σα ψάρι στο αγκίστρι — όχι για να σου δώσουν κάτι πραγματικό σαν νερό μέσα από μια βρύση. η ουσία είναι: όταν σου δίνουν δωρεάν περιστροφές, αυτές λειτουργούν σα γλειφιτζούρι στο στόμα σου — καταπίνεις, χαμογελάς, αλλά μετά δεν μένει τίποτε άλλο παρά η ανάμνηση πως κάτι υπήρχε εκεί πέρα. ο βασικός κανόνας εδώ είναι το ίδιο σα όταν ψαρεύεις στην θάλασσα: εκείνες οι πρώτες φορές που πιάνεις ένα ψάρι σα δάχτυλο, ξέρεις ότι το επόμενο δεν πρόκειται να είναι ο ίδιος τύπος. έτσι κι αυτές οι δωρεάν περιστροφές — μπορεί κάποιες φορές σου φέρνουν ένα μικρό κέρδος σα βόλτα στον περιφερειακό δρόμο, αλλά τελικά πάντα το βγάζουν εσύ εκεί στο τέλος με τις μηχανές που δουλεύουν σα τηλέφωνο του σπιτιού σου όταν οι εταιρείες ξεχνάνε το πρόγραμμα ενημερώσεων. πάρε το σοβαρά λοιπόν: αυτές εδώ είναι σα δώρο που σου κάνουν οι άνθρωποι όταν σηκώνεσαι από το τραπέζι τους στο κλαμπ — νομίζεις ότι πήρες κάτι, αλλά στο τέλος βλέπεις ότι έφαγες μόνο μισό ποτήρι νερό και πήρες τίποτε άλλο παρά ένα κουτί ανοιχτό μπροστά σου σα αδειανό κουτί αναψυκτικού. κάν' το λοιπόν σα αυτοσυναρμολόγηση ράφι — ψάξε μηχανές όπου βλέπεις τον κεντρικό χαρακτήρα σα πρωταγωνιστή ταινίας εκεί που τελικά δεν παίζει σα συνέχεια μιας σειράς, αλλά σα αυτόνομος κόσμος που βγάζει κάτι πραγματικό μέσα στο ποσοστό σου. αλλιώς αυτές εδώ οι δωρεάν περιστροφές είναι σα ξεπούλημα εποχιακών ειδών που έχουν μείνει στο ράφι σαν σκόρπιες κάλτσες στο συρτάρι σου.

τι του λέω ρε παιδιά, εδώ είμαι τριάντα χρόνια γύρω από τράπεζες που έκλειναν σα φύλλα τον Οκτώβρη εκεί στην Tashkent — κάποιοι στέλνουν pull-ups σα φούρνοι εκεί στο φουαγιέ κι άλλοι στέλνουν όλο το αλάτι της Γης μαζί με τα κέρδη τους. το winmasters όμως μου φέρνει διαφορετικά μνήματα: όχι το ξεπούλημα εκείνων των μηχανών που έκανες δέκα ρόλους και έπιανες νερό στη δεκαετία των '90s σα κάτι τζίτζικα πάνω στο πλακάκι του ντους, αλλά πιο πολύ σαν αυτή η πρώτη φορά που πήγες στο αστυνομικό τμήμα ως παιδί και σου είπαν «εεε, τώρα αρχίζουν τα σοβαρά» — κάτι ανάμεσα στο περίεργο και στο γνωστό σαν φωτογραφία τραβηγμένη με το κινητό σα θολή. είχα μια βόλτα εκεί μέσα πριν τρεις μήνες — δεν έκανα τίποτε άλλο από μια βόλτα σα αυτούς που περιμένουν στη σειρά του φούρνου εκεί στην γειτονιά μου όταν έχει ψωμί ακόμα ζεστό. έριξα μια ματιά στους pragmatics εκεί πάνω και βρήκα έναν κόσμο σα αυτούς τους χαρακτήρες εκεί στα social apps — φτιαγμένοι για να σου κλέβουν το βλέμμα σα γάτα που κοιτάξει στο ψωμί σου όταν εσύ γυρίζεις την πλάτη σα να πάρεις νερό. αλλά στις δεκαπέντε λεπτά εκεί που έπαιζα, κάτι άλλαξε σα时候 των παλαιών απογευμάτων στην πόρτα του σπιτιού όταν έπαιζα εκείνες τις χαρτοκοπιές πριν από χρόνια — έπιασα τρεις φορές μέσα σε μισή ώρα εκείνον τον χαρακτήρα σα εκείνον τους καρπούς στις μηχανές του σούπερ μάρκετ που σημαδεύουν σα βραβείο το τέλος της βόλτας σου. τίποτα μεγάλος τζακ, αλλά αρκετό ώστε να κάνω ανάληψη μέσα από το irís εκείνο το ίδιο απόγευμα χωρίς τρεις φορές ερωτήσεις σα πρώην τράπεζα εκεί που έκανες μεταβίβαση πριν δεκαπέντε χρόνια. αυτό που με κάνει να γυρίζω όμως εκεί πάνω δεν είναι οι δωρεάν περιστροφές σα δωρεάν σακούλες στο σούπερ μάρκετ — είναι εκείνες οι φορές που βλέπεις έναν χαρακτήρα σα πρωταγωνιστή εκεί που τελικά βγάζει κάτι περισσότερο από ένα animation. σα εκείνες τις βραδιές στο club όπου κάποιος πιάνει το μικρόφωνο σα να δίνει σημασία στο τραγούδι εκείνο που ξέρεις ότι τελικά θ' αλλάξει τους ρυθμούς σου. ο playson εκεί πάνω μου έκανε τον ίδιο χαρακτηριστικό ήχο εκείνης της μηχανής εκεί στη γωνία των δεκαετιών πριν — σα ένα τραγούδι που συνεχίζει να χτυπάει εκεί μέσα σα παλιά ραδιοφωνική συχνότητα όταν κανείς άλλος δεν την ακούει πια. σαν επιστέγασμα: η HGC δεν είναι εκεί σα ντοκουμέντα πάνω στον τοίχο σα καλλιτεχνική έκθεση, αλλά σα εκείνο το εισιτήριο που κρατάς όταν τελειώνει η βόλτα σου στο μουσείο — υπάρχει εκεί σα backup όταν κάποιος σου ζητήσει να δείξεις ότι είσαι νόμιμος εκεί μέσα. έτσι κι αυτοί εκεί — αν κάποιος έχει στο μυαλό του ότι η άδεια τους είναι πλαστική σα αυτές τις κάρτες εισόδου στα πάρκα ψυχαγωγίας, τότε έχει ξεχάσει ότι εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι που βγάζουν αυτά τα χαρτιά έχουν χάσει περισσότερα τάλιρα από ότι έφαγαν λουλούδια εκεί στη δεκαετία των '80s. λοιπόν πείτε μου — υπάρχει εκεί πάνω κανείς που να έχει βγάλει κάτι πραγματικό όχι από δωρεάν περιστροφή εκεί πέρα, αλλά επειδή του χτύπησε το μάτι εκείνον τον χαρακτήρα σα πρωταγωνιστή ταινίας εκεί που τελικά είχε νόημα; εμένα εκείνος ο pragmatics εκείνη τη βραδιά μου έδωσε σα δώρο εκείνο το μικρό κέρδος εκείνο — όχι σα νερό μέσα από βρύση, αλλά σα μπουκάλι κρασί στο τέλος μιας δύσκολης ημέρας στο γραφείο πριν από χρόνια. τι λέτε τώρα; κάποιος άλλος έχει ζήσει εκεί κάτι παρόμοιο εκεί πάνω;