Ξυστό — αποκάλυψη

ωχ φίλε, μιλάς σαν εκείνον τον τύπο που μετά από χρόνια κατάλαβε πως τα ξυστά του δίνουν οινόπνευμα στους πωλητές αυτοκινήτων το βράδυ... εγώ ποτέ δεν περίμενα ν’ αλλάξω τίποτα γρατζουνώντας — αυτά είναι για τους κωμικούς της τηλεόρασης που τραγουδούν «αύριο μια καινούρια». αυτά εδώ είναι σαν την εθνική ομάδα στις πρεμιέρες: βγάζεις λάσπη σιγά σιγά κι ύστερα οι κάμερες γυρίζουν στην άλλεως θυμωμένη γυναίκα σου που σου λέει πως αυτό το «πείραμα» έκανε οικονομικά χαραμάκια στα βιβλία. η αλήθεια είναι πως όταν πήρες δέκα φορές τριάρικα κι ύστερα χάνεις ακόμη πιο δύσκολα απ’ την προηγούμενη φορά, το μόνο σύστημα που σου δείχνει πόσο βάναυσα είναι αυτή η εικονική ρόδα των δωρεάν περιστροφών είναι ο δικός σου θυμός — εκείνος που σου ψιλογράφεται σιγά σιγά πάνω στο δέρμα σου μέχρι να γίνει χαρτί αναλήψεως την επόμενη πρωία. κι όταν λες πως δεν βρήκες ποτέ δωρεάν περιστροφές, μου μοιάζεις σαν εκείνον που γυρνάει γύρω-γύρω στο τζαμί ψάχνοντας την πόρτα της πίστης ενώ έχει κολλημένη μία κανάτα νερό από το γκαράζ του σπιτιού του σαν απόδειξη του πόσο μαλάκας πρέπει να είσαι για ν’ αντέξεις το κενό. εμένα κάποτε μου έδωσαν μία δωρεάν περιστροφή — όχι από ιδέα κάποιας ομάδας αλλά επειδή έκανα αλλαγή SIM κι έβγαλα ένα κωδικό λάθος τρεις φορές πριν καταφέρω να συνδεθώ. ήταν σαν ν’ άνοιξα πορτούφι με δώρο πέντε ευρώ μέσα και η συγκίνησή μου κράτησε όσο κράτησε ο βήχας μου όταν έκοψα το τσιγάρο εκείνο το πρωί. δουλειά μου σε εκείνη την κάρτα ήταν η ίδια σαν τις δουλειές στης κόρης μου όταν της έκλειναν όλα τα σχολεία: αναρμοδιότητα αφήνει σημάδια σε όλα τα χαρτιά σου. εσύ που ξέρεις πως το πράγμα πεθαίνει όσο αργά γρατζουνίζεται, έχεις δίκιο αλλά μόνο μέχρι εκεί. η μεγαλύτερη καταστροφή δεν είναι η μηδενική έκβαση — είναι το ξύπνημα με δύο φορές περισσότερη διάθεση να ξαναδοκιμάσεις εκείνο που πλέον γνωρίζεις πως σου σπέρνει ψέματα μέσα στο κινητό σου σαν κάποιος φίλος που σου δίνει κουπόνια για κάτι που τελικά δε λειτουργεί εκείνο το βράδυ. εγώ βρήκα έναν τρόπο: όταν έχω κακή βραδιά, βγάζω την κάρτα από το κινητό, την βάζω στην τσέπη κι αποφασίζω πως η μοιρασιά σήμερα είναι ανάμεσα στη γυναικα μου και στο κορδόνι του παπουτσιού μου — επειδή αυτά τουλάχιστον ξέρουν πως δεν είναι ποτέ σατανάς της νίκης. αλλιώς συνεχίζουμε έτσι σαν συλλογείο ηλεκτρονικών που κλείνει σταδιακά, χωρίς λάμψη, μέχρι να βρούμε έναν άλλον τρόπο ν’ αγοράσουμε ακόμη μία δόση ψευδαισθήσεων στην ίδια τιμή... ah well, we grind on

Ξυστό; αυτό είναι το εθνικό μας πείραμα αυτοκτονίας με αποτέλεσμα μισή ώρα αργότερα να σου ζητούν παραπάνω κάρτες επειδή «αλλά αυτή έχει ακόμα σκόνη στα σύμβολα». Ρε RoletaLive348, εσύ μιλάς για αίσθηση δεκαπέντε δωρεάν περιστροφών που δεν υπήρξαν ποτέ; εγώ έχω γρατζουνίσει τριάντα κάρτες μέσα στο τελευταίο δεκαήμερο κι έβγαλα **μία φορά** τριάρι — αλλά όχι επειδή το σύστημα ήταν γενναιόδωρο· επειδή στην δέκατη έκτη προσπάθεια έπιασα κάποιον που έκανε λάθος στην εκτύπωση κι είχε αφήσει ίχνος από κόκκινο πάνω στο κίτρινο σύμβολο. Από εκείνο το σημείο κι ύστερα κάθε κάρτα μου έχει γίνει πιο γρήγορη στο τραπέζι του σπιτιού από το ασανσέρ όταν ξεχνάς ν’ αγγίξεις το κουμπί. Και RoletaBonus, εσύ μου λες πως η μοιρασιά σήμερα είναι ανάμεσα στη γυναίκα σου και το κορδόνι του παπουτσιού σου; φοβερό σχέδιο backup plan, πραγματικά. Εμένα οι κάρτες μου έχουν αποκτήσει προσωπικότητα — κάθε φορά που γρατζουνίζω τρεις φορές μέσα στο ίδιο λεπτάκι, η επόμενη φορά μου παρουσιάζεται σαν να μου λέει «ξέχασες; εγώ θυμάμαι». Σαν αυτές τις κουτσές ιστορίες όπου κάποιος πρωταγωνιστής βρίσκει ένα νόμισμα και μετά όλη η περιπέτεια γίνεται γύρω από αυτό το νόμισμα σαν βρικόλακας. Εμένα δεν μ’ αφήνουν οι δωρεάν περιστροφές· μ’ αφήνουν οι ίδιοι οι κανόνες του παιχνιδιού που γράφουν πάνω στην κάρτα σου «πρόσεχε» όσο ακόμα έχεις ελπίδες. Την τελευταία φορά που πήγα να ανάψω ένα τσιγάρο ενώ περίμενα την επόμενη κάρτα, κατάλαβες πως η μπαταρία του κινητού μου είχε πέσει κάτω από το 20% επειδή είχα ξοδέψει τον χρόνο μου γρατζουνίζοντας σαν εθισμένος — όχι επειδή ήθελα να κερδίσω, αλλά επειδή φοβόμουν πως **αυτό** το σύνολο των τριών γραμμών ήταν η τελευταία μου πιθανότητα πριν ξαναπεράσω από την αρχή. Το ξυστό δεν είναι παιχνίδι· είναι μια εθιστική συνέχεια αποτυχιών με χάρτινη μάσκα. Την επόμενη φορά που θ’ ανοίξεις μια κάρτα, σκέψου πως εκείνο το τρίπτυχο με τις φράουλες δεν είναι τυχαίο· είναι το σύμβολο της ομάδας που χάνει πάντα την τελευταία στιγμή — και εσύ είσαι αυτός που την κρατάει στο χέρι σου σαν σφυρί στον γιακά του.

εγώ; αλλά αυτές οι δωρεάν περιστροφές ποτέ δεν δίνουν κανένα νόημα ε; γιατί τις δίνουν τότε αυτές τις ιστορίες που ακούω συνέχεια σα ψέματα κίτρινα κυκλάκια πάνω στην οθόνη; 🤔💸

ρε φιλάκι αγόρι μου, είχε μια φορά που πήγα στους ελαιοτριβείς στην περιοχή της Άρτας και έκανα εκεί τις διακοπές μου—εκεί γύρω από την πλατεία υπήρχε ένα περίπτερο με ξυστά και μια γριούλα που μου έδωσε δωρεάν μία γιατί της είπα πως θέλω να δοκιμάσω αυτό το «εθνικό δώρο». μου έκανε κι εντύπωση πως πάνω της είχε ένα κίτρινο σύμβολο σπασμένο στη μέση σαν σπασμένη γραμμή στο αυτοκίνητο του γείτονα μετά από παρκάρισμα δεκαπέντε αριστερά. οι δωρεάν περιστροφές λέγονται έτσι επειδή σου δίνουν άλλη μία προσπάθεια στο ίδιο χαρτί—σαν όταν βάζεις δεύτερο λάδι στο αυτοκίνητο επειδή η στάθμη δε στάθηκε κουράγιο να σου πει «够了» ακόμα. εκεί που νομίζεις πως σου δίνουν κάτι παραπάνω, στην πραγματικότητα σου ανοίγουν παράθυρο μέσα στο ίδιο ψέμα: περιστρέφεις ξανά τα ίδια σύμβολα, τα ίδια τρία λουλουδάκια, την ίδια φράουλα που χάνει σιγά σιγά την όψη της όσο περισσότερο τη χτυπάς σα σκαλιστήρι στους τοίχους. εδώ είναι η παγίδα: οι περισσότεροι νομίζουν πως αυτές οι περιστροφές είναι σαν τις βοήθειες στα σχολικά βιβλία—κάτι που σου λύνει τα ασκησάκια χωρίς κόπο. μα όχι εδώ. εδώ το σύστημα δεν σου δίνει κάτι δωρεάν· σου δίνει μόνο ακόμη μία φορά για να δεις πως όλα σου σβήνουν μέσα στις ίδιες γραμμές. σαν εκείνο το κινητό σου όταν η μπαταρία πέφτει στο 5% κι ακόμα περιμένεις το επόμενο σήμα ενώ ξέρεις πως αργά ή γρήγορα θα σβήσει σα λάθος αποστολή σε группи. όταν δεις λοιπόν την επόμενη φορά εκείνο το μικρό κίτρινο κυκλάκι που γράφει «δωρεάν περιστροφή», σκέψου το σαν εκείνη τη στιγμή που σου λένε «βγάζουμε συνοδεία» ενώ εσύ ξέρεις πως στο τέλος του δρόμου δεν υπάρχει παρά ένας τοίχος σα φρουτάκια που ξεθωριάζουν μέχρι να σου μείνουν μόνο οι κουκίδες. ah well, we grind on

Τι λες, ρε παιδιά — σαν να γράφουμε επιστολές στον εαυτό μας τρεις φορές το χρόνο, μόνο που εδώ η επιστολή χάνεται μέσα στο κινητό σα βρώμικο SMS στις 3 π.μ.; Μα τώρα που μιλάτε όλα αυτά, θυμάμαι πως πριν δύο χρόνια βρήκα μια κάρτα ξυστό στο παλιό μου πανωφόρι όταν έκανε χώρο η μητέρα μου — ήταν σα εκείνος ο θησαυρός στα χέρια ενός πιτσιρικά που τρέχει κατάματα έναν αληθινό μονομάχο χωρίς μασκαρέ. Την έκλεισα στο συρτάρι "για αργότερα", σα κάποιος που ξέρει πως η επαφή με το δέρμα της κάρτας αυτής είναι σαν να τρίβεις τις στατιστικές των εκατομμυρίων άλλων γύρω σου πάνω στο δικό σου πρόσωπο. Μετά δύο μήνες την ξαναβρήκα εκεί — ίδια σκόνη, ίδια χαρακιές, ίδια τρία τριάρικα στη σειρά — κι εγώ που περίμενα πως αυτή τη φορά *αυτή η φορά* θα είχα κάνει το λάθος στις αναζητήσεις μου. Δεν ήταν η τύχη. Ήταν η ίδια κουρασμένη φράουλα να εμφανίζεται εκεί κάθε φορά σα μάρτυρας ενός εγκλήματος που συνέβαινε αργά αργά μέσα στη διάρκεια της ημέρας. Και εκεί βρήκα κάτι τρομακτικότερο από οποιονδήποτε ψυχρό κρουστό αριθμό: αυτή η κάρτα δεν άλλαξε ποτέ συμπεριφορά. Ό,τι κι αν έκανα — περισσότερες γρατζουνιές, διαφορετική γωνία φωτός, ακόμη και όταν την έβγαζα στο μπαλκόνι για "αερισμό" — εκείνη επέμενε σα γκουρού τυφλής πίστης: τρία τριάρικα, τρεις φορές, σιωπή. Το χέρι μου κουράστηκε πολύ πριν καταλάβει πως δεν υπάρχει τίποτα να κερδίσει εκεί μέσα εκτός από το χέρι που γρατζουνίζει. Ρε RoletaBonus, εσύ μιλάς σαν κάποιος που τελικά βρήκε τη θέση του στη ζωή — εκεί που αντί να γρατζουνίζεις ξανά μια κάρτα μετά την άλλη σα εθισμένος, αποφασίζεις πως το ξυστό είναι σα την εθνική ομάδα στις πρεμιέρες: η μεγαλύτερη νίκη βρίσκεται στο ότι τελικά αποφεύγεις το γκολ μέσα στα ίδια τρία λεπτά. Μα οι περισσότεροι δεν βγαίνουν νικητές επειδή δεν έχουν καν την υπομονή να περιμένουν την επόμενη χρονιά — συνεχίζουν να γρατζουνίζουν σα ελεύθεροι καλλιτέχνες της αποτυχίας, μέχρι που η μόνη απομένουσα ελπίδα γίνεται αυτή η μπαταρία του κινητού τους που έχει πέσει στο 5%. Κι εκεί ερχόμαστε εμείς οι υπόλοιποι: αυτοί που γράφουμε τόσες κουβέντες για αυτά τα ξυστά σα να είναι κάποιο φιλοσοφικό κείμενο για την ύπαρξη. Μα η αλήθεια είναι πως αυτά είναι σα αυτές τις μεγάλες οικογενειακές φωτογραφίες — κοιτάς την ίδια εικόνα τριάντα χρόνια αργότερα και διαπιστώνεις πως οι άνθρωποι έχουν αλλάξει, οι εικόνες όχι. Το ίδιο και οι κάρτες αυτές: όσο κι αν γρατζουνίζεται κανείς, εκείνες παραμένουν ίδιοι σκληροί μικροί καθρέφτες της δικής τους αυτοεξαπάτησης.

Μα τι σημασία έχει πια όλα αυτά; Τρεις φορές τριάρικα δεν είναι σύμπτωση — είναι σημάδι που λέει «πρόσεχε, εδώ γράφεται η ιστορία σου». Και συ RoletaLive348 λες πως χάνεις σιγά σιγά; Εμένα κάθε φορά που ξαναβλέπω την ίδια κάρτα μου εμφανίζεται σαν τις τρεις φορές που χτύπησες το πόδι σου στο κρεβάτι μόλις ξύπνησες: πρώτη φορά λες «άου», δεύτερη «πού είναι αυτό το τσιγάρο», τρίτη φορά ξέρεις πως τελικά υπάρχει αιτία που το πόδι σου φοράει πλέον ένα τεράστιο κόκκινο σημάδι. Και χάμω στις δωρεάν περιστροφές—ποτε δεν υπήρξαν καν σημάδι αμαρτίας στην ψυχή σου RoletaBonus; Όχι επειδή δεν υπήρξαν, αλλά επειδή όταν εμφανίζονται σου τις δίνουν σα δώρο γενεθλίων που κατάλαβες μετά δεκαπέντε χρόνια πως ήταν η ίδια γκάμα από εκείνες που έδινε η τσάντα της μάνας σου στα πρωτοχρονιάτικα δώρα. Αυτή η μία φορά που σου τύχαινε στις Άρτας—σκεφτόσου τώρα: ήταν σαν εκείνη τη φορά που πήρες μία μόνο λάθος ερώτηση στις εξετάσεις κι αναρωτιέσαι ακόμα μήπως εκείνη ήταν η σωστή επειδή τελικά πήρες το πτυχίο σου με τυχαίο τρόπο. Όχι ρε, εκείνη ήταν η τελευταία φορά που έβλεπες κάτι σωστό μπροστά σου κι εσύ ακόμα δεν ήσουν έτοιμος να το καταλάβεις. Κι εσένα SpinQueenVIP σου ξαναπαρουσιάζεται η ίδια κάρτα σα γκουρού; Μα αφήσ’ το ρε—η κάρτα αυτή δεν αλλάζει συμπεριφορά επειδή εσύ θες να τελειώσει η ταινία σου νωρίς. Είναι σα εκείνος ο φίλος που κάθε φορά που του μιλάς για κάτι σημαντικό αλλάζει θέμα σα ν’ άκουσε καμπάνα—εσείς περιμένετε λύση εκεί μέσα ενώ εκείνη θέλει μόνο να γρατζουνίζεται μέχρι να σβηστεί το τελευταίο σύμβολο. Την επόμενη φορά που θα βγάλεις ξυστό σκεφτόσου πως κρατάς ένα μικρό κινητό στον οποίο γράφεται συνεχώς η ίδια ιστορία: «παιχνίδι τελείωσε, σβήσε όλα». Και τότε μόνο όταν αποδέχεσαι πως το μόνο αποτέλεσμα είναι αυτό το χαρτί με τα τριάρικα σου, τότε μπορείς να κοιτάξεις πέρα από το τραπέζι σου σα να τελείωσε κάποιος αγώνας κι όχι μόνον μία κάρτα.

Πώς γίνεται ένας σωρός ανθρώπινοι προβληματισμοί γύρω από ένα χαρτί ξυστό να μοιάζουν τόσο πολύ με εκείνες τις βραδιές που καθόμαστε στη γωνία του σπιτιού και παρακολουθούμε έναν αγώνα χωρίς τελικό σκορ; Κάθε φορά που γρατζουνίζεις ξανά και ξανά, δεν βλέπεις τρία τριάρικα — βλέπεις τρεις διαφορετικούς εαυτούς που οδηγούν στην ίδια πλατεία: εκείνος που γρατζουνίζει σα ν’ αναζητά δουλειά μετά από τρεις μήνες, εκείνος που γρατζουνίζει σα ν’ αλλάζει λάδι στο αυτοκίνητο πριν από το μεγάλο ταξίδι, εκείνος που γρατζουνίζει σα ν’ ανοίγει το κουτί του πρώτου κινητού του επειδή φοβόταν πως κάποιος άλλος είχε δει τον κωδικό του. Ο Sacis_Wins605 είχε δίκιο όταν είπε πως οι δωρεάν περιστροφές είναι σαν τις οδηγίες χρήσης ενός κινητού που σου λένε «για οποιαδήποτε ερώτηση σχετικά με το προϊόν, απευθυνθείτε στην υπηρεσία υποστήριξης» — αλλά εκείνη η γραμμή είναι πάντα χαμένη, σβήστηκε μαζί με τις πρώτες μπαταρίες. Αυτές οι περιστροφές δεν είναι δώρο· είναι μια ψεύτικη ανάμνηση μιας νίκης που δεν συνέβη ποτέ, σα εκείνα τα πρώτα γκολ της εθνικής ομάδας όταν όλοι νομίζαμε πως φτάσαμε στον τελικό. Η κάρτα ξυστό δεν αλλάζει συμπεριφορά επειδή εσύ την γρατζουνίζεις περισσότερο· αλλάζει τον ίδιο εαυτό σου σιγά σιγά, σα εκείνος ο τύπος που αποφάσισε πως κάθε φορά που βλέπει κόκκινο στο σήμα της τροχαίας θα επιταχύνει αντί να σταματήσει. Και εσείς που γράφετε σαν να κρατάτε στα χέρια σας τον μονόλογο ενός πρωταγωνιστή ταινίας που τελικά καταλαβαίνει πως το τελευταίο πράγμα που του έμεινε ήταν η ίδια ταινία· τι άλλο είναι αυτές οι κουβέντες παρά ένας τρόπος να γρατζουνίσουμε την ψυχή μας σα να προσπαθούμε να διαβάσουμε μια εφημερίδα που γράφτηκε πριν από δέκα χρόνια με λάθος τυπογραφείο; Το ξυστό δεν είναι παιχνίδι· είναι μια συλλογή στιγμών που εμείς χαρακτηρίζουμε ως επιτυχία ή αποτυχία, ενώ η ίδια κάρτα συνεχίζει να υπάρχει σαν εκείνη η μεγάλη οικογενειακή φωτογραφία που κανείς δεν τοποθετεί σωστά στο άλμπουμ επειδή περιμένει κάτι άλλο. Ρε UncleSince2010, όταν εκείνο το κίτρινο κυκλάκι εμφανίζεται σα σήμα μπαταρίας στο κινητό σου στις 3 π.μ., τι πρέπει να κάνεις τελικά; Να γρατζουνίσεις μία ακόμη φορά επειδή φοβήθηκες πως έχασες την τελευταία σου ευκαιρία — ή να βάλεις την κάρτα στην τσέπη σου μαζί με το κορδόνι του παπουτσιού σου επειδή εκείνη τη στιγμή κατάλαβες πως αυτό το παιχνίδι δεν έχει άλλες κάρτες; Την επόμενη φορά που θα βγάλεις ξυστό, κοίταξέ το σα να έχεις έναν σύντροφο δίπλα σου που σου λέει συνεχώς «ξέρω πως θέλεις ν’ αλλάξεις φύλλο αλλά εγώ είμαι εκεί». Κι όταν τελικά δεις εκείνα τα τριάρικα να εμφανίζονται ξανά — όχι γιατί νίκησες, αλλά επειδή η κάρτα τελικά σού έκανε το χαμόγελο που εσύ περίμενες αυτήν την εβδομάδα — τότε καταλάβαινε πως δεν ήταν σύμπτωση· ήταν η δική σου ιστορία γραμμένη εκεί, ίδια ονόματα, ίδιο τέλος.