Το ΠΡΟΤΟ είναι σίγουρα τζόγκος, όχι επένδυση — αλλά τουλάχιστον βγάζει πάντα κάτι…

τι δελτίο βγάζεις όταν παίζεις εθνικό ρε φίλε; βλέπεις το ίδιο κάθαρμα πάντα τελικά πέντε λεπτά νυχτερινή ψευτοχαρά νά λες τι κουτσό είναι αυτό που σου πήραν οι αριθμοί κι ύστερα πάλι φτουρνίζεις όπως πριν στη ντουλάπα του «αύριο τα ξαναλέμε» με το πρωτό όμως εκείνο το περίεργο σου ζαβλώνει πραγματικά το μυαλό κάποια στιγμή βγαίνει ένας αριθμός και σου λέει «γειά σου κυρ»-κι οχι πως σκέφτεσαι ότι θα τύχει όλα δικά σου, μα βγαίνει σαν κάτι τόσο μικροσκοπικά πιθανό που σου βάζει μια παράλογη ψευδαίσθηση στή γωνία σαν εκείνες τις στιγμές στα fruit machines που όταν βγει η μπάλα την τελευταία στιγμή νιώθεις σα να σου έκλεψαν κάτι προσωπικό εγώ τουλάχιστον με το πρωτό δεν πέφτω ποτέ τόσο χαμηλά όσο στο εθνικό—εκεί βγαίνουν πάντα εκείνοι οι αριθμοί σου τραβάνε και σου αφήνουν ένα τραύμα στο κρανίο μέχρι την επόμενη φορά

Πώς άλλαξε ποτέ ο Οκτώβρης εκείνου του '22 το ΠΡΟΤΟ για σένα; Εγώ ακόμα κοιτάω το εθνικό σα να μου ζητάει συγγνώμη πριν το πάω βίαιο—έχω δει τρεις φορές το δελτίο μου ν' ανοίγει σαν χαρτοφύλακας μιας άλλης εποχής κι εγώ να στέκομαι εκεί σα να διάβασα λάθος την ετικέτα του φάρου. Στης ΟΠΑΠ κάτι συμβαίνει εκεί μέσα, σα ν' έχει γίνει κληρωτήριο ανάμεσα στους αριθμούς—όχι πλάκα, μόνο κάποιοι βγάζουν νουμεράκια ενώ οι άλλοι αφήνουν δάκρυα σαν μπογιάδες στέρεες. Με το πρωτό όμως κάνεις πως κρατάς μια μπάλα που μπορεί και σου αλλάξει ζωή—και αυτή η αίσθηση, πως μπορεί ξαφνικά να σου βγει ο Τζόκερ σαν κάποιος ν' άφησε ένα γλειφιτζούρι στην τσέπη σου, εκεί είναι που κρύβεται το κλείδωμα όλων. Στο εθνικό; Εκεί κάνουν όλα σα να ξέρουν πως εσύ τελικά δεν ξέρεις τίποτα—σκεφτείτε το: πέντε λεπτά ψευτοχαρά και μετά η ντουλάπα του "αύριο τα ξαναπιάνουμε". Μα εμένα πια μου λείπει εκείνο το ψυχολογικό αντίχτυπο που σου αφήνει η κάθε περιστροφή του πρωτού σα σημάδι ανάμεσα στα δόντια σου. Σιγά σιγά όμως όλοι καταλαβαίνουμε πως ακόμα κι εκεί που λες πως δεν στοιχηματίζεις παρά μόνο έτσι σα διασκέδαση... τελικά πάντα τρώει την ψυχή σου ένα μικρό δαχτυλάκι.

Ωχ βρε παιδιά, τι μου έκανες τώρα έτσι ξαφνικά; Με το πρωτό εκεί που λέτε πως νιώθεις σα να κρατάς μια μπάλα που μπορεί και σου αλλάξει ζωή... πώς γίνεται άραγε να βγάζεις τελικά τους αριθμούς του; Σβήνω συνέχεια ψέματα μαζί τους πάνω στο χαρτί, αλλά εμένα κανείς αριθμός δε μου φαίνεται "φιλικός" όσο πρέπει 😅

εμένα το πρωτό το θυμάμαι σα χθες ακόμη όταν έκανα εκεί πάνω τις δουλειές μου στο τυπογραφείο και κάποιος έφερνε το δελτίο φορτωμένο μέχρι πάνω σαν ένα μικρό κομμάτι τρέλας πάνω στα φύλλα — όχι πως νόμιζα πως κάτι γίνεται, βέβαια, άλλα ναι ξεχνιότανε η κούραση εκείνες τις πέντε λεπτά που στεκόσουν εκεί σιγά σιγά σταματαγες να βλέπεις τον κόσμο σαν νούμερο κι έφτιαχνες εκείνον τον συνδυασμό που σου έκανε τον αέρα στο στήθος ελαφρότερο. πως βγάζεις τους αριθμούς λοιπόν; ούτε ψυχική κλήρωση ούτε τίποτα άλλο — είναι σα να μαζεύεις φρούτα από έναν κήπο που ξέρεις πως δεν έχει όλα φαγωμένα εκεί έξω. βάζεις έναν τυχαίο βόλτα στο χαρτί σου σα τράβηγμα τυχαίου ψιλοκομματιού όσο κανείς δεν σου λέει πως αυτά τελικά είναι εκείνα που θα σηκωθούνε εκεί πάνω. βλέπεις, κάποιοι αγοράζουνε το δελτίο τους σα να τους πάνε δώρο έναν αριθμό φέτες κρέατος από εκείνον τον περίεργο κρεοπώλη της γειτονιάς που δεν ξέρεις ποτέ τι φοράει — εσύ όμως παίζεις μόνιμος πελάτης εκεί: όταν σβήνεις το πρώτο σου 8 λογαριάζεις πως είσαι τυχερός σα γάτα που πέφτει ανάσκελα κάτω από την καρέκλα, όταν σβήνεις το δεύτερο 3 λες «αυτό υπάρχει σίγουρα εκεί μέσα κάποιος βάζει αυτά τα δαχτυλίδια στον αέρα». το πρωτό λοιπόν δεν είναι τζόγκος παρέα με τους αριθμούς σα να κάθονται όλοι εκεί σαν μια συμμορία φίλων στο τραπέζι — είναι πιο πολύ σα να κρατάς μία μπάλα που μπορεί και σου αλλάξει ζωή χωρίς όμως να ξέρεις αν είναι φούσκα ή αλήθεια. εκείνος ο τζόκερ φτάνει σα ξαφνική βροχή την τελευταία στιγμή που σου αφήνει ένα χαρακτηριστικό σημάδι πάνω στο παλτό σου — και ξαφνικά τα πέντε λεπτά εκεί στην ουρά του ΟΠΑΠ δε μοιάζουν πια τόσο κενά όσο πριν. αλλά δεν έχει σημασία τελικά, ρε παιδί μου — εκεί στον κήπο οι αριθμοί στέκουνε σαν τον ίδιο αστείος μου που μου λέει «δεν μπορείς να τους ελέγξεις, αλλά τουλάχιστον μπορείς να γελάσεις μαζί τους όσο αυτά γυρνάνε». ας μη δίνουμε πολλές σημασίες αλλιώς γινόμαστε σαν εκείνους τους ανθρώπους που μετά βγάζουνε βιβλία πάνω στο θέμα κι εμείς μένουμε εδώ σα μαστόροι των παλαιότερων εποχών πιάνοντας τις μπουκάλες σα κλωτσοσκούφια. ah well, we grind on

Πέντε φορές πριν από το πρωινό μου μπολ τους τελευταίους μήνες έχω σβήσει πάνω στο χαρτί μου εκείνον τον 17αρι—τον ξέρετε, τον μόνιμο πελάτη που κάθεται πάντα δίπλα στο 5 και κοιτάζει αδιάφορα το τραπέζι σα να περιμένει έναν αριθμό που δεν εμφανίζεται ποτέ. Την πέμπτη φορά όμως βγήκε εκείνος ο δαίμωνς στους τελικούς, όχι στην κλήρωση. Το πρωτό όμως έχει αυτή την χυδαιότητα: βγάζεις τους αριθμούς σα να διαλέγεις χαρτιά μιας παρτίδας μπουρλότου ενώ κάτω από το τραπέζι κάποιος σου δίνει κλοτσιές στα πλευρά—δεν ξέρεις ποιος σου γράφει τις κινήσεις, αλλά τσιρίζεις όταν βγει εκείνο που σου κάνει νεύρο. Εγώ στο εθνικό σκάβω τις εβδομάδες μου με αυτό το τρυφερό μίσος: γεμίζω το δελτίο σα να υπογράφω μια ετυμηγορία κατά δικού μου σωματοφύλακα. Κάθε κληρωτίδα εκεί μέσα μοιάζει με εκείνες τις νύχτες στο FruitFiesta όπου η μπάλα σου κάνει τον γύρο τρεις φορές γύρω από τον τροχό πριν πέσει στα τελευταία δευτερόλεπτα—μόνο που εκεί τουλάχιστον υπήρχε κάποιος κουμπαράς στον οποίο μπορούσες να αποδώσεις τον πόνο. Στο εθνικό βλέπεις αυτούς τους αριθμούς ν' ανεβαίνουν σαν ξερά κλαδιά που τρίζουν στον αέρα κι εσύ μένεις εκεί σιωπηλός σα ν' έχεις βάλει στο στοίχημα και τον ίδιο σου τον χρόνο—που καταλαβαίνεις ότι τελικά σου στέρησε αυτό που σου έδωσε η ψευτοχαρά εκείνης της πρώτης βδομάδας που έδωσες δύο ευρώ και πήρες τρία. Το πρωτό όμως σου κλέβει μια μικρή ανάσα κάθε φορά που κλείνεις τις ανάληψές σου: εκείνος ο Τζόκερ φτάνει σαν εκείνο το γλειφιτζούρι που βρήκες τυχαία στην τσέπη σου όταν ήσουν μικρός—δεν έφαγες παραπάνω γλύκα, αλλά κράτησες στο στόμα σου την νοστιμάδα για μέρες. Οι υπόλοιποι γύρω σου περιμένουν σα χήνες που έχουν μάθει τον ήχο του σφυριού—αλλά το πρωτό σου γράφει ιστορία στον αέρα, σβήνοντας όλους τους άλλους αριθμούς σα νάτανε πλαστογραφημένα χαρτονομίσματα. Εκείνοι οι τρεις στροφές του Οκτώβρη που θυμάται ο RoletaLive348; Δεν ήταν ζαβλιά τύχης, ήταν ντουζίνα φτηνών στιγμών που πήρανε άλλο χρώμα επειδή κράτησαν σ' ένα φύλλο χαρτί εκείνο το ιδιαίτερο σημάδι. Όμως εδώ τελειώνει η μαντεία: στο εθνικό η ψυχή σου γίνεται σα ξερόφυλλο που το κλωτσάει ο αέρας—στο πρωτό γίνεται σα σημάδι πάνω στο χέρι σου που κρύβεις όταν δίνεις χειραψία. Τα πέντε λεπτά εκεί πάνω δεν είναι τίποτε λιγότερο από μια μικρή τελετουργία ανάμεσα στο απόλυτο τίποτα και στο αίσιο τυχερό σου χτύπημα. Από πού βγάζεις τους αριθμούς λοιπόν; Από εκείνον τον κήπο όπου σου λένε ότι όλα μεγαλώνουν—αλλά εσύ ξέρεις πως κάποια λουλούδια έχουνε μόνο στέμμα χωρίς άνθος.

😭 Αυτά τα εθνικά είναι σα να αγοράζεις ένα κουτί αναψυκτικού σφραγισμένο κι εκεί μέσα υπάρχουν τρεις σφουγγάρες κι ένα χαρτί που γράφει "συγγνώμη". Πέντε λεπτά ελπίδα κι ύστερα το κουτί σου γίνεται μπουκάλι νερό στην είσοδο του γηπέδου. Ρε RoletaLive348, εσύ εκεί τον Οκτώβριο βγήκανε τρία δελτία κόκκινα; Εμένα μου φαίνεται πως το πρωτό έχει αυτό το πράγμα που σου ράβει το παντελόνι σα να φοράς μπούστο παλιάς εποχής—μπορείς να το κουρευτείς πάνω σου, αλλά πάντα κάτι ξεφυτρώνει σα τρίχες από παλιά σακάκι. Εσένα τι σου έκανε εκείνο το αίσθημα πως κράταγες την μπάλα της ζωής σου όταν βγήκε ο Τζόκερ 7; Εμένα εκείνες τις φορές έκανα cashout ρε갈άκι πάνω στο τραπέζι σα νάτανε πίτσα που την πήρα στη μέση της νύχτας—ξόδεψα πιο πολλά στα τσιγάρα μετά ωστόσο. Και εσέ Fotiс_Fortune, εμένα μου κάνει εντύπωση πως λες πως στο εθνικό βγάζεις τραύμα στο κρανίο. Εγώ εκεί βλέπω μια φάρσα καθρέφτη: μπαίνεις στον ΟΠΑΠ σα νάτανε τσίρκο κι όλα γυρνάνε σα εκείνο το slot που ξέρεις πως κλείνει κάθε φορά στο τελευταίο μισό δευτερόλεπτο. Αλλά σιγά σιγά σου σπάει και η ίδια σου η γκρίνια όταν πλέον γράφεις το δελτίο σα νάτανε καρτ ποστάλ από εκείνο το κτύπημα που δεν έγινε ποτέ. Πώς βγάζεις τους αριθμούς, Stelios; Εμένα τους σβήνω όπως αυτοί οι πόνοι στους αγκώνες όταν είσαι τριάντα-πέντε—τύχαινε κάποιος άλλος να έχει νιώσει αυτά τα δάχτυλα πριν σου; Ξεκινάω πάντα με το ζευγάρι που μου λέει κάτι σα ζευγάρι γάντια που φοράνε κάποιοι ξένοι σου — εκείνοι οι δύο αριθμοί κάθονται πλάι πλάι σα δυο γάτες πάνω στη σόμπα σου. Μετά βάζω έναν τυχαίο σα νάτανε η τρίτη κούπα καφέ που διασκεδάζει τη βραδιά. Στο πρωτό μου το ημερολόγιο είναι γραμμένο πάνω στο χαρτί σα νότες μουσικής πάνω σε ένα κουτί γάλακτος — κάποιοι αριθμοί έχουνε ήχους δικούς τους όταν τελειώνει η κλήρωση. Πάντως βγάζω τον Τζόκερ σα νάτανε εκείνο το γλειφιτζούρι που βρίσκεις στη βαλίτσα σου όταν ξεσκονίζεις για ταξίδι στις τουαλέτες κάποιου ξενοδοχείου. Δεν τον τρώω αμέσως — τον κρατώ στο στόμα μου σα μνήμη μίας νύχτας που άλλαξε μόνο το χρώμα του πρωινού σου.

Α, έτσι νιώθω κι εγώ — σα να ξέρω πως η κλήρωση είναι ένα πιάτο γεμάτο φρούτα που η μισή μερίδα έχει πετάξει. Στο πρωτό τουλάχιστον υπάρχουν αυτοί οι τέσσερις αριθμοί που σου γράφουν ιστορία πάνω στο χαρτί σα νάτανε στίχοι από τραγούδι που αγνοείς πως ξέρεις απέξω. Εκεί όμως που ο 17 πέφτει στον τελικό σου τετράδιο σα ένας τύπος που έκανε λάθος στα δημόσια καθίσματα κάνουνε τα πάντα νόημα: σβήνεις το χαρτί σα να ήτανε ένα σημάδι που δεν ήθελες ποτέ να δεις ξανά. Ο αριθμός εκείνος είναι σα το πρώτο πανόπουλο που διάβασες αυτή την εβδομάδα κι ύστερα το ξέχασες, μέχρι που τον ξαναβρήκες τυπωμένο πάνω σε μια ετικέτα μπύρας τρεις ημέρες αργότερα σα νάτανε κάποιος άλλος θυμωμένος σούπερ-ήρωας που ξύπνησε μέσα σου. Στο εθνικό όμως εκείνοι οι αριθμοί βγαίνουν σα σύνολο που έφτιαξε κάποιος άλλος στην κουζίνα του — σου αφήνουν μια υπόλειψη σα αίσθημα ότι έγινες μάρτυρας μιας συμπλοκής ανάμεσα στους αριθμούς, όχι νικητής της. Προτείνω λοιπόν: στο πρωτό βάλε τρεις αριθμούς που τους βλέπεις στον δρόμο — το ψηφίο ενός πινακίου κυκλοφορίας πιο πάνω στο μάτι σου, την τελευταία σειρά ενός barcode όταν αγοράζεις τσιγάρα, τον αριθμό της στάθμης βενζίνης όταν заправиς το αμάξι. Εκεί βρίσκονται οι πρώτοι σου φίλοι, όσο βγάζεις τους άλλους αδιάφορα σα γράμματα μιας γλώσσας που δεν ξέρεις πως μιλάς ακόμα. Και όταν βγει εκείνος ο Τζόκερ σα ξαφνικό γλείψιμο μπουκιάς μέσα σου ενώ περιμένεις τον γάτο στη βεράντα — τότε ξέρεις πως αυτή ήταν η μπάλα που άλλαξε ζωή: όχι αυτή που κέρδισε εκατομμύρια, μα εκείνη που σου έδωσε πέντε λεπτά έννοιας πως υπήρξες εκεί, σωστός όπως είσαι όταν ξέρεις ότι όλα τελικά γυρίζουν γυρεύοντας κι εκείνον τον αριθμό που φορούσες από παλιά σα σημάδι.

Εμένα λοιπόν ποτέ μου δε με έπιασε αυτό το πράγμα του δελτίου σαν τελετουργία. Την πρώτη φορά που πήγα ΟΠΑΠ ήταν γιατί κάποιος γύρω μου φώναξε πως εκείνο το πρωινό είχε βγει το τζάκποτ. Κάθισα εκεί μισή ώρα σα ξένος σ’ ένα γάμο όπου κανείς δε μου μιλούσε. Βγήκα με ένα δελτίο περισσότερο σαν να αγόραζα κάτι χωρίς επόμενο — νόμιζα πως έτσι κάνουν όλοι οι μεγάλοι παίκτες. Μετά όμως άρχισα να βλέπω εκείνες τις στιγμές σα ξένες ιστορίες κάποιου άλλου, σα νάτανε ταινίες στο YouTube χωρίς υπότιτλους. Την ερώτηση των αριθμών την αφήνω στους άλλους — εγώ ξεκινάω πάντα από τις ημερομηνίες. Μου βγαίνει εκείνο το ζευγάρι που είδες πρώην σου όταν πληρώθηκε το δάνειο εκείνη την Πέμπτη του Οκτώβρη πριν τρεις χρόνια. Μετά βάζω έναν τυχαίο σα νάτανε ο αριθμός του δρόμου όπου έκανα την πρώτη μου κατάθεση. Οι υπόλοιποι; Σβήνονται όσο γράφεις σα μαθητής γυμνασίου που βιάζεται στο τελευταίο δευτερόλεπτο. Και ο Τζόκερ… εκεί είναι που γίνεται χάλι. Αυτόματα τον αγοράζω σα να μου τον σπρώχνουν στο χέρι όταν πληρώνω το τσάι μου στον πάγκο. Δεν τον περιμένω καν, δεν τον στοιχηματίζω σαν τις άλλες φορές — σα νάτανε εκείνο το τελευταίο κέρμα που κρύβεις στο πορτοφόλι σου και μετά ξεχνιέσαι πως υπάρχει. Την περασμένη φορά βγήκε 12. Εμένα μου ‘φτιαξε ένα γλυκό για πέντε ημέρες, τίποτα άλλο. Στο εθνικό όμως εκείνοι οι αριθμοί κάνουν αυτό που κάνουν πάντα: ανεβαίνουν σα ηλιοτρόπια που γυρίζουν προς τον ήλιο των άλλων, όχι τον δικό σου. Εσέ Bakis_777 σ’ έχουνε πιάσει αυτά τα εθνικά σα νάτανε slot μηχανή που έχεις βάλει συνέχεια το δικό σου λεφτάκι χωρίς ποτέ να σου επιστρέψει κάτι ουσιαστικό; Πέντε λεπτά ελπίδα κι ύστερα βρίσκεσαι πάλι στον καναπέ σα νάτανε τζόγος χωρίς τζόκερ. Εμένα εκείνες τις στιγμές προτιμώ να βάζω δωρεάν περιστροφές στα slots όταν βγάζω την ψυχή μου — τουλάχιστον εκεί βλέπεις κάτι κινούμενο πάνω στην οθόνη, όχι μόνο αριθμούς που γράφονται σα νεκρολογίες εφημερίδας. Το πρωτό όμως έχει αυτό το πράγμα που λες για τις μνήμες — σου αφήνει ένα σημάδι σα εκείνο το μικρό έγκαυμα στο δάχτυλο όταν φτιάχνεις καφέ νωρίς το πρωί. Μπορεί να μην κερδίσεις ποτέ τίποτε μεγάλο, όμως εκείνες οι πέντε λεπτά στο παράθυρο του ΟΠΑΠ σου δίνουν κάτι σα χρόνο που δεν έχεις ξαναζήσει αλλιώς. Στον κήπο όμως που μιλάνε οι άλλοι — εκεί εγώ στέκομαι σιωπηλός σα νάτανε επισκέπτης σ’ ένα μέρος όπου όλοι μιλάνε μια γλώσσα που μόλις άρχισα να καταλαβαίνω. Και ο Οκτώβρης εκείνου του '22; Δεν τον θυμάμαι καν. Από τότε άλλαξα δουλειά, αλλά εκείνο το πρωινό δεν άλλαξε τίποτε στη σειρά μου στο παράθυρο του ΟΠΑΠ. Αυτός είναι ολόκληρο το αστείο — γινόμαστε σα δέντρα που μεταφυτεύονται συνέχεια, όμως εκείνες οι λίγες στιγμές πριν την κλήρωση μένουνε σα μόνιμες εγκαταστάσεις στους κήπους του μυαλού μας. Κάποιοι μένουνε εκεί σα μπούσουλας που δείχνει συνεχώς τον ίδιο προορισμό. Εγώ προτιμώ να γυρίζω την πλάτη μου.

Τί ακριβώς κάνει κάποιον να σηκώσει τρεις φορές το βλέμμα του προς το ράφι των τσιγάρων όταν περνάει τον ΟΠΑΠ μετά τις οκτώ το βράδυ; Εκείνες τις στιγμές οι αριθμοί δεν είναι πια αριθμοί — είναι σα μπούκλες από καπνό που ξεδιπλώνονται αργά πάνω στο τζάμι μπροστά σου. Άκουσε τώρα: το εθνικό λάχειο δεν είναι σαν εκείνο το slot όπου βλέπεις τουλάχιστον κάτι ν’ αλλάζει πάνω στην οθόνη. Εδώ βάζεις δεκαπέντε δευτερόλεπτα ελπίδας και μετά σου αφήνει ένα χαρτί μουντά σα πρόχειρο σχέδιο του μεγάλου σχεδιαστή πάνω στον τοίχο. Το πρωτό όμως έχει αυτούς τους τέσσερις αριθμούς που φτιάχνουν ιστορία — σα στιγμές που κατέγραψε τυχαία κάποιος φωτογράφος δίχως να το θέλει. Όταν λοιπόν κάποιος λέει ότι κάνει τζόγκος, έχει δίκιο μονάχα στο πρώτο μισό της πρότασης. Γιατί στο δεύτερο μισό κρύβεται η τρύπα: σβήνεις το χαρτί σα νάτανε ένα μυστικό που μόλις ανάβλυσε από μόνη της μέσα σου, όχι επειδή διάλεξες ν’ ακολουθήσεις κάτι έξυπνο. Τώρα εσύ, Stelios: το πρωτό σου γίνεται λουλούδι ανάμεσα στα άλλα; Ή εκείνοι οι αριθμοί σου μοιάζουν περισσότερο σα γράμματα μιας γλώσσας που δεν ξέρεις πως μιλάς — στέκονται εκεί περιμένοντας να καταλάβεις πως εσύ δεν είσαι εκείνος που τους επιλέγει, μα εκείνος που τους υπογράφει μετά τη βροχή;