ΚΙΝΟ — προσωπική εμπειρία

Ωχ τώρα βρήκα μια φωτογραφία από έναν δικό μου γύρο… περιμένα δύο νούμερα, έκανα χάσιμο πέμπτο γύρο επειδή είχα ξεχάσει τη σειρά που έπαιξα! Το ΚΙΝΟ όμως θυμίζει εκείνες τις γκρινιάρικες θείες στο σούπερ μάρκετ που σου λέει "βλέπω ότι αγοράζεις πάλι δακρύδια" όσο η κυρία αυτή πετάει το χαρτί της ανάμεσα στα υπόλοιπα σα κουκούτσι που πετάει ο σκύλος στον κήπο. Μου έκανε εντύπωση πόσοι γράφουν αριθμούς που βγήκαν τελευταία βδομάδα… σαν τους πιστούς που ανάβουν το ίδιο κερί κάθε Δευτέρα παρά την υποθήκη τους. Προσπάθησα να κάνω κάτι διαφορετικά — έβαλα τους πρώτους 3 νούμερους του αριθμού της πινακίδας του σπιτιού μου. Αν υπήρχε κερδισμένος εκεί μέσα μάλλον είχε τρακάρισμα στο δρόμο γιατί σιγά σιγά πέφτει η πίστη μου σε κάθε μου κίνηση εκεί μέσα. Από τις αγαπημένες μου στιγμές είναι όταν κάποιοι φεύγουν νωρίς επειδή νόμισαν πως χάνουν — εγώ πάντα στέκομαι μέχρι τέλους επειδή εκεί γίνεται η συνθήκη: είτε βγάλεις την ψυχή σου είτε πάθεις αναφυλαξία από νερό και κανένας δε σου ζητάει κανένα πιστοποιητικό υγείας. Τι άλλο να ζητήσεις;

τι σκατά γίνεται εκεί μέσα ρε; τον βλέπω τον τύπο με το πουλόβερ να γράφει σα κουλουβάχαλο σαράντα νούμερα σ' ένα χαρτί σα να του έδωσαν διαγώνισμα μνήμης χωρίς προετοιμασία. κι εγώ που έριξα τρεις περιστροφές στο κινητό πριν κατέβω εκεί — ξέχασα τρεις φορές ότι είχα γυρίσει κιόλας σα μωρό στην κούνια που περιμένεις την επόμενη κούνια. τρία λεπτά βγήκαν σα δαχτυλίδι στο στομάχι μου, απολύτως τίποτα. μετά έριξα άλλα τρία χειρόγραφα επειδή η δύστροπη φύση είπε "τώρα θα σου δώσω". κι εκεί βρίσκεσαι σ' αυτή τη φάση: βγάζεις οικονομικά ζημιά επειδή ξέχασες πως έκανες κλήρωση, ενώ στον επόμενο διάδρομο το δωρεάν πρόγραμμα της μίνι μαρκίζας σου κάνει κλικ σα ποντίκι μπουγάζι στις ρόδες ενός αγωνιστικού. δεν ξέρω τι τρέχει πια — εμείς γράφουμε αριθμούς σαν αυτοσχεδιαστές τραγουδιστές ενώ αυτοί οι apps τριγυρίζουν σα υπηρέτες βασιλιάδων που δεν υπάρχει πλέον βασιλιάς. το κίνο είναι σαν αυτά τα παλιά δισκάκια εκείνα που βγάζεις συνέχεια από τη θήκη, βάζεις ξανά μέσα, γυρίζει μισή φορά και σταματάει — κανείς δε ξέρει γιατί, μα κανείς δε ρωτάει. εγώ όμως πάντως τελειώνω πάντα σαν εκείνοι οι γέροι στις παραλίες που ξεπουλάνε τον最后的 ομπρέλα τους όταν έχει ήδη πέσει νερό σα ζάχαρη. στέκομαι μέχρι τέλους όχι επειδή περιμένω κάτι, αλλά επειδή εκεί μέσα νιώθω σα να παρακολουθώ ένα σαβουαρο, ένα θέαμα μεγαλύτερο κι από τον εαυτό μου — βγάζεις αριθμούς, ξαναβάζεις αριθμούς, γράφεις δαχτυλιές σα μαντικός και στο τέλος; κανείς δεν σου δίνει κανένα βραβείο συμμετοχής, ούτε καμία συγχαρητήρια κάρτα. εμένα προσωπικά με έπεισαν εκείνες οι γυναίκες που έφερναν χαρτοσακούλες γεμάτες κόλλες σα υπόγειο σειρές μπαζούκιας. μία φορά είδα μία κυρία να βγάζει δεκατέσσερα νούμερα — δεκατέσσερα! — και ν' αντιδρά σα να είχε κερδίσει το χρυσό μετάλλιο στον μαραθώνιο. εκείνη η στιγμή μου είπε περισσότερα από κάθε online guide που ποτέ διάβασα. το κίνο δεν είναι τυχερό παιχνίδι, είναι γυμναστήριο ψυχής — εκεί μαθαίνεις πως η τύχη είναι σαν αυτή η παλιά κουζίνα στη γωνία που ανάβει μόνο όταν έχει πετρέλαιο και όταν κανείς δε ζητάει πολλά από αυτήν. λοιπόν εσείς εκεί μέσα, πόσες φορές ακόμη θα γράφετε τους ίδιους αριθμούς σα να είναι η ίδια προσευχή πάνω κι πάνω; σβηστή στιγμή βγάλτε κάποιον τυχερό σα τον νάνο εκεί πίσω στο κατάστημα σφαγείων — μια φορά ακόμη και η τύχη γίνεται σα κάποιος που σου δίνει τελικά αυτά που πραγματικά θες: μια ιστορία που κυκλοφορεί στους επόμενους γύρους και κάνει ακόμα πιο ωραίο τον επόμενο χρόνο που πάτε πάλι εκεί.

Γιατί κανείς δεν κάνει έναν γύρο σαν τους παλιούς καιρός; Εκεί που στεκότανε ο Λάκης με τα γυαλιά ηλίου του ακόμα κι όταν βγήκανε δεκατρία νούμερα μέσα στη σειρά, αντί να μαζεύει την τσέπη του σα βρεγμένη εφημερίδα; Τώρα; Οι τύποι φεύγουνε στις τρεις πρώτες μολυβιές σα να τους λυπήθηκε η μέρα. Κι εκείνες οι γυναίκες που τρέχανε σα προπωλήτριες πριν ανοίξει η αίθουσα, εκείνες ξέρανε κάτι. Δεν ήτανε τυχαίο που έφερναν κόλλες σα μεγάλες βαλίτσες με αριθμούς γραμμένους πάλι πάλι σα κάποιοι να είχανε βγει από παντού εκκλησία μετά από μεγάλο σταυρό. Αυτές τις είχανε ξεχωρίσει τους αριθμούς τους σα οικογένεια — όχι αυτοματοποιημένους σέρβις που τους σπρώχνουνε ένα update στο κινητό σα την ειδοποίηση πως τελικά δε θα δεις εκείνο το σόου που περίμενες. Το ΚΙΝΟ δεν είναι παιχνίδι για δωρεάν περιστροφές και apps που σε κοιτάνε σα να είσαι client που πρέπει ν' αγοράσει ούτως ή άλλως. Είναι σαν εκείνο το ράφι στην κουζίνα που κατέβαινες μόνο όταν έπεφτε η σκόνη στις τσέπες σου. Κάτι πάει στραβά όταν αρχίζεις να ψάχνεις μοτίβα σα να βλέπεις πρόσωπα στα σύννεφα ενώ είσαι μοναχός στο σπίτι σου αργά το βράδυ. Κι όταν βγάλεις τελικά κάτι — ένα μόλις νούμερο σ' όλα αυτά τα χαρτιά — τότε καταλαβαίνεις πως αυτό δεν ήτανε τύχη. Ήτανε μονάχα μία μικρή νίκη σ' έναν χώρο όπου οι μεγάλοι αριθμοί περνάνε σα σκιές και κανείς δε σου λέει πως όλα αυτά τελικά δεν οδηγούνε πουθενά παρά μόνο πίσω στην αρχή. Εσύ συνεχίζεις επειδή εκεί μέσα υπάρχει η σιγουριά πως τουλάχιστον κάποιος άλλος εκεί μέσα γράφει τους αριθμούς σα δικό του προσωπικό ημερολόγιο — όχι σα κάποιο σύστημα που σου υπόσχεται πάντα περισσότερα από εκείνο που σου δίνει.

Κι εγώ εκεί πέρα στην Εθνική του άλλη φορά — τρεις ευρώ στο ποτήρι, δεκαπέντε νούμερα γραμμένα σαν αντιγραφή από σχολικό βιβλίο. Δεν ήταν δυνατό να φύγω νωρίς επειδή άκουγα τις στιγμές που οι αριθμοί έβγαιναν σα βήματα κάποιου που πάτησε στραβά και ξαναβρήκε το ρυθμό. Τρεις γύροι, δεκατρία ευρώ και πέντε λεπτά νόμισμα στον αέρα σαν νόμισμα του θείου μου που τον επισκέφτηκα πριν χρόνια — δεν έχει αλλάξει τίποτα κι όμως εσύ κάθε φορά επιστρέφεις σα αυτό το κουτί των οδηγιών που δεν διάβασες ποτέ τελειότερα. Οι γέροντες εκεί πίσω με τις κόλλες σα χάρτες που κάνουν βόλτες στο κέντρο της πόλης μετά από κάπνισμα έχουν δίκιο — εκείνοι δεν ψάχνουν αριθμούς, ψάχνουν τους αριθμούς τους. Εμένα μου έκανε εντύπωση όταν έβαλα τουςBirthday των τριών αγαπημένων μου κατοικίδιων στις τελευταίες πινακίδες τους... και βγήκαν δύο μόνο. Δεν νιώθω τύχη, νιώθω σα να μου επέτρεψαν να ρίξω ένα αχνό φως εκεί μέσα που κανείς άλλος δεν είδε. Οι υπόλοιποι γύρω τριγυρίζουν σα πραγματικοί πιστοί στο ίδιο αυτό κουτί, ξέρουν τις προσευχές τους απέξω κι όμως η ελπίδα δεν μειώνεται — είναι σαν εκείνο το κουτί των ψαριών στην πλατεία που αγοράζεις πάντα ένα ζευγάρι νόμιμα ψάρια κι εκείνοι σου δίνουν πάντα αυτά που σου χρειάζονται: μια ιστορία όχι ένα εισιτήριο επιβίωσης. Πέρασα από αυτό εκείνο το βράδυ σα γυάλινος φανάρι σπασμένο στην άκρη του δρόμου — πήγα μόνο και μόνο επειδή θυμόμουνα πως κάποιος κάποτε είχε βγάλει δεκαπέντε νούμερα εκεί μέσα σα να είχε κλέψει τη βεντάλια του Θεού. Έκανα τέσσερις χειρογράφους γύρους, πήρα τρία λεπτά συνολικά (σαν τους τρεις γύρους στο Εθνικό πριν χρόνια) κι όταν τελείωσε ο κύκλος βγήκε ένας μοναχός αριθμός — κι όμως εκείνη η στιγμή ήταν αρκετή ώστε την επόμενη εβδομάδα πάλι εκεί πέρα σα να μην είχε περάσει καν χρόνος. Το ΚΙΝΟ δεν είναι περίμενα πού και πού κέρδος — είναι σα αυτές τις μικρές κερασιές στην πλευρά του δρόμου που ανθίζουν κάθε Μάη όσοι κι αν τις κόβουν εύκολα κάποιοι. Αναζητάς εκεί μέσα όχι την απόδοση, αναζητάς την επιβίωση της ίδιας της δράσης — γράφεις, σβήνεις, γράφεις ξανά, κι εκείνες οι αλλαγές μέσα σου είναι αυτές που τελικά κάθονται κάτω από το δέρμα σου σα κάτι ιερό κι ασήμαντο ταυτόχρονα. Οι φρουτάκια εκεί πάνω είναι σα αυτούς που αγοράζουν το ίδιο newspaper κάθε πρωί χωρίς να διαβάζουν ποτέ περισσότερα — δεν έχει σημασία τι κάνουν όσο εκείνοι συνεχίζουν γράφοντας εκεί μέσα σα προσωπική σημείωση γιατί αύριο μπορεί πάλι να βγάλεις δεκατρία κι αυτή η σημείωση θα είναι όλος ο θησαυρός σου.

τι γίνεται εκεί μέσα ρε, βγήκα πριν δέκα λεπτά από την Εθνική κι ακόμα μου τρέχει η μολυβιά ανάμεσα στα δάχτυλα σα κονιορτός — σαν να μου χτύπησε ο τύπος που βγήκανε δεκατέσσερα νούμερα πάνω μου επειδή δεν έχω τον αριθμό δεκαπέντε στη ζωή μου σφραγισμένο στο αριστερό μου πόδι. τι λέτε τώρα, ότι το ΚΙΝΟ είναι παιχνίδι ψυχής; ναι σιγά σιγά, αλλά μιλάμε κι εδώ για ένα δεκάλεπτο αποτύπωμα που ξεχνιέται σα καπνός όταν σβήνει το τσιγάρο. είδα τον τύπο με το γυαλιστερό πουλόβερ να γράφει σα μανιακός σ' ένα χαρτί σα νοικοκύρης που γράφει το μηνιαίο προϋπολογισμό του ενώ του έχουν κλέψει το λάπτοπ — τριάντα αριθμούς σα να προετοιμάζει διαγώνισμα βιολογίας χωρίς βιβλίο. τρία λεπτά αργότερα βγήκαν τρία νούμερα, κι εκείνος κουνάει το χέρι σα ν' αποχαιρετάει έναν εισπράκτορα χρέους. αυτές οι ιστορίες για δεκατέσσερα νούμερα βγαλμένα σα να άνοιξε ο παράδεισος την πόρτα του δεν μου λένε τίποτα — εμένα μου έχουν κάνει εντύπωση εκείνες οι γυναίκες που φεύγουν γελώντας επειδή βγήκαν δύο νούμερα, σα να είχαν κερδίσει στο αγώνισμα της υπομονής στον ουρανό. αυτοί οι αριθμοί εκεί μέσα δεν είναι αριθμοί, είναι στιγμές ξεκομμένες από μια ταινία που κανείς δε θυμάται μετά τα τρία λεπτά. όταν εγώ έκανα τις τρεις μου χειρόγραφες κλήρώσεις πριν χρόνια και βγήκαν δεκατρία σα κάποιος να είχε κλέψει το χρονόμετρο ενός αγώνα μπόξ, έκανα αυτό που κάνουν όλοι: πήγα σπίτι μου, ζεστάθηκα ένα τσάι κι έγλειψα το τραύμα σα γάτα με πονόδοντο. τους φρουτάκια αυτούς που έχουνε φέρει όλα αυτά τα apps σα υπηρέτες ενός βασιλιά που πήγε σύνταξη, τους βλέπω σα αυτούς τους φρουρούς σε ένα κάστρο που στέκονται εκεί μόνιμοι όταν η πύλη έχει κλείσει χρόνια τώρα. κάνουν κλικ σα εκκρεμές ρολόι που έχασε το νόημα του. εμείς γράφουμε αριθμούς σα γραφήματα στοιχειωμένων σπιτιών ενώ αυτοί κοιτάνε σα κινηματογραφικές μηχανές σίγουροι ότι κάποια στιγμή θα βγάλουν μια ταινία — κι εμείς περιμένουμε τον επόμενο γύρο σα πιστόπαποι που ξέρουν το τραγούδι απέξω. θέλετε την αλήθεια; εκείνες οι κουκούλες στις κόλλες σαν εκατοντάδες στρατιώτες μια μόνο φορά ξεσκεπάζονται σαν κάποιος τους φωνάζει όλους μαζί — κι όμως κανείς δεν νικάει επειδή τελικά δεν υπάρχουν κανόνες, μόνο πιθανότητες σα αυτές τις μικρές γλάστρες που βγάζεις στην πλατεία σα μοναχός κηπουρός που ξέχασε ν' αγοράσει χώμα. εσύ συνεχίζεις επειδή έτσι μοιάζει λίγο η ζωή όταν δεν παίζεις μόνο εσύ — γράφεις τους αριθμούς σου σα πρόταση σε άγνωστη γλώσσα κι όταν τελικά βγει κάτι, δεν καταλαβαίνεις τι έγινε παρά μόνο πως κάτι άλλαξε εκεί μέσα σα εικόνα ενός ρολογιού που έτρεξε ανάποδα για λίγο. αλλά εσείς εκεί πίσω, όταν τελειώνει ο γύρος και οι αριθμοί γράφουν στιγμές σα αυτές τις μικρές αφίσες που μένουνε στην πόρτα του ψυγείου έως ότου γίνει άλλες εκείνες τις μικρές στιγμές σα αυτές που δεν κράτησαν καν έναν χρόνο... τι κάνετε; ξεχνάτε όλους τους αριθμούς σα ψωμί μπαγιάτικο κι ετοιμαζόσαστε για τον επόμενο γύρο σα να μην σας έφαγε τίποτα — ενώ αυτοί οι φρουτάκια πάνω σας παρακολουθούν σα κάμερα που καταγράφει μια ταινία όπου κανείς δε βλέπει το τέλος. ah well, we grind on

Γιατί στο διάολο οι φρουτάκια πιστεύουν πως εμείς γράφουμε αριθμούς σα ν' αγοράζουμε τσάι αποστείρωσης; Εμένα εκεί στην Εθνική η fortnight με την τσάντα γεμάτη κόλλες πριν δύο βδομάδες μού έκανε τον γύρο μισή ώρα. Ήξερα ότι έπαιζα δεκαπέντε νούμερα, αλλά όχι επειδή πίστευα πως αυτά ήταν τυχερά — επειδή μου έκανε εντύπωση πως ο ένας αριθμός ήταν η ημέρα γέννησης της γιαγιάς μου το 1961 κι ένας άλλος ήταν το νούμερο της πινακίδας του πρώτου αυτοκινήτου που είδα ν' ανοίγει πόρτες στον δρόμο όταν πήγαινα σχολείο. Αυτοί οι αριθμοί είχαν ιστορία, όχι τύχη. Τρεις γύροι, δεκατρία λεπτά χάσιμο χρόνου, τρία ευρώ φύγανε όπως πάει η βροχή τον Αύγουστο. Κι όμως εκείνο το βράδυ γύρισα σπίτι και χάρισα στους αριθμούς αυτούς μία θέση σ' ένα παλιά ξύλινη κουτί τσιγάρων σα κάτι ιερό αντίγραφο — όχι επειδή κέρδισα κάτι, αλλά επειδή εκείνοι οι αριθμοί έγιναν μέρος μίας ιστορίας που με κάνει να γυρίζω κάθε φορά. Οι φρουτάκια εκεί πάνω δεν καταλαβαίνουν πως εμείς γράφουμε όχι αριθμούς, γράφουμε συναισθήματα σα αυτά τα μικρά σημειωματάρια που βάζεις στο συρτάρι του γραφείου σου ώστε όταν τα ξαναβρείς να θυμάσαι γιατί έκανες όλη αυτή τη δουλειά. Κι αυτοί κοιτάνε σα κινηματογραφικές μηχανές σίγουροι πως κάποτε κάποιος βγάζει κάτι μεγάλη ιστορία εκεί μέσα — ενώ εμείς αφήνουμε σιγά σιγά τους αριθμούς εκεί πάνω σα θρύψαλα από μολύβι, γράφουμε ξανά ξανά σαν να ξεχνάμε συνέχεια πως εκείνοι είναι μόνο αριθμοί. Άντε πάλι εκεί επόμενη βδομάδα, πάλι τα ίδια γραψίματα σα αυτή η ζωή συνεχίζει έτσι: γράφουμε, χάνουμε, γράφουμε ξανά επειδή τελικά αυτό είναι το ίδιο το παιχνίδι — όχι η νίκη, μα η διαδικασία που γίνεται μυστική θησαυρός μέσα μας. 💸🎰

πως δεν το βλέπετε αυτό εδώ αλλιώς; το κίνο είναι σαν εκείνο το πιάτο που όλοι λένε πως ξέρουν αλλά κανείς δεν έχει δοκιμάσει κι όλοι ξεχνούν πως στο τέλος μένεις μόνο σου με τον αριθμό σου και τον υπολογισμό σου σα μωρό που δακρύζει γιατί του πήραν το σπίτι του σπίτι του σπιτιού του βλέπω όλους αυτούς εδώ να γράφουν πως είναι ψυχή ή σωτηρία ή μεγάλη ταινία στο τέλος της ημέρας—ρε γαμώτο, βγάζουμε δεκατρία νούμερα σε δεκαπέντε εκείνες τις κόλλες και μετά; αυτοί οι φρουτάκια πάνω σου σου δίνουν δωρεάν περιστροφές σα να είσαι κάποιος χριστιανός στη βουτιά της πίστης του ενώ εσύ γράφεις αριθμούς σα επιστολές προς αγνώστους επειδή έτσι λέει η παράδοση τι στο καλό κερδίζει κάποιος εκεί μέσα; έναν δεκαπεντάρης; μια νύχτα χωρίς να κλειδώνεις την πόρτα σου; ή μήπως μονάχα το δικαίωμα να γράφεις πάλι του χρόνου σα γεροδεμένος στρατιώτης στον ίδιο πόλεμο; κι όταν βγαίνεις εκεί έξω τρώγοντας τη σοκολάτα σου σα νόμισμα τύχης ενώ το επόμενο λεωφορείο αργεί δεκαπέντε λεπτά—τι άλλο βγάλατε εκτός από τον επόμενο γύρο σας; τον επόμενο γύρο σας

Πέντε χειρόγραφα γύροι σήμερα στην Εθνική κι εκεί βγήκαν δεκαπέντε νούμερα σαν όλα εκείνα τα χρόνια μαζί μέσα σ' ένα λεπτάκι σα νομίζεις πως πήρες φάρμακο κατά του πονοκέφαλου κι ξέχασες πως αυτό ήταν ολόκληρη ζωή πριν λίγα δευτερόλεπτα. Δεν έκανα τίποτα άλλο από το να γράφω σα μωρό που βάζει τους πρώτους χαρακτήρες του ονόματός του πάνω στο ξύλο του τραπεζιού — δεκατρία νούμερα δικά μου, άλλα δύο ξένα σα κλοπή από κάποιον άλλο ψυχολογικό μου λογαριασμό. Μόλις τελείωσε η κλήρωση εκεί στον τοίχο στέκονται σα αφήγημα χωρίς τέλος — κανείς δεν βγάζει λόγο, κανείς δεν ξεσπάει σ' αναστεναγμούς σαν εκείνες τις γιαγιάδες που κουβέντιαζαν σα μεγάλες κοινωνίες γυναικών γιατί κάποιος έκλεψε την τσάντα της μιας στο σούπερ μάρκετ πριν χρόνια. Απλά εκείνοι οι αριθμοί στέκονται εκεί σα ένας τάφος ζωντανών λέξεων κι εγώ σηκώνω το χέρι μου σα να τους κατηγορώ όλους αυτούς εδώ γύρω πως είχαν τις σωστές πένες στην τσέπη τους και εγώ κατέβασα μόνο λίγα ψιλά σα κέρματα του τρένου που ξέχασα να ζητήσω υπόλοιπο. Μετά εκεί που βγήκα έξω στον ήλιο σα νόμισμα που λιώνει πάνω στο πεζοδρόμιο, είδα μία γυναίκα να φεύγει κρατώντας μία κόλλα σα χάρτη αρχαίου θησαυρού — είχε βγάλει τέσσερα νούμερα, τέσσερα! κι όμως γελούσε σα να είχε κάνει κουμканισμό στις εκλογές του χωριού της όσοι θυμάμαι. Εκείνη η στιγμή μου θύμισε πως δεν ψάχνουμε αριθμούς, ψάχνουμε εκείνο το μικρό φως που κάνει τον επόμενο γύρο σου να γίνεται λιγότερο σκοτεινός σα εκείνο το σπίτι στη γωνία όπου κάποτε έκανες πάρτι πριν χρόνια και τώρα έχει κλειστεί οριστικά σα μνήμη. Τα apps εκεί πάνω; Μας κοιτάνε σα θεατές σε μία ταινία τρόμου όπου ο πρωταγωνιστής συνεχίζει να γράφει παρά το γεγονός πως όλοι γνωρίζουμε πως εκείνος δεν πρόκειται ποτέ να βγει ζωντανός από την αίθουσα — μα εμείς συνεχίζουμε επειδή έτσι είναι φτιαγμένη η ψυχή όταν βλέπει έναν αριθμό ν' αλλάζει φορά σαν λάθος βήμα σε κουκλοθέατρο. Εκείνοι εκεί πάνω κάνουν κλικ σαν αχθοφόροι ενός βασιλιά που έχει αποβιώσει εδώ και δεκαετίες, κι εμείς γράφουμε ξανά ξανά σα να προσπαθούμε να διορθώσουμε ένα έργο χωρίς τίτλο μέχρι να βρει μία θέση στις μικρές κερασιές εκεί έξω. 💸🔥

Πέντε χρόνια έγραφα αριθμούς στο ΚΙΝΟ σα γάτα που γλείφει μια πληγή που δεν ξεθερμαίνεται ποτέ — μέχρι εκείνη την ημέρα που η μολυβιά μού πήρε και την τελευταία ψυχή σα κάποιοι να μου έκλεψαν το όνομα μου από τη γεννήτρό μου. Έκανα τους τρεις μου γύρους χειρόγραφους σιγά σα να χτυπούσα κουδούνι σε μια πόρτα που δεν έπρεπε να ανοίξω ποτέ. Δέκα πέντε νούμερα γραμμένα σα στόματα ανθρώπων που δε μιλούν ποτέ μεταξύ τους, κι όμως εκεί μέσα υπήρχε μία ιστορία — η ημέρα γέννησης της μάνας μου, η πινακίδα του πρώτου αυτοκινήτου που ανέβηνε στο Λυκαβηττό όταν πήγαινα σχολείο με τις τσάντες γεμάτες βιβλία σα μικροί στρατιώτες. Μετά ήρθε εκείνος ο γύρος που έγινε θρύλος σ' έναν τοίχο — δεκαπέντε νούμερα βγήκαν σα ένας χορός ανθρώπων που ξεχάστηκαν στις φωτογραφίες του χρόνου. Ο τύπος δίπλα μου άρχισε να γράφει σα μανιακός σ' ένα χαρτί σα τελευταίο συμφωνητικό πριν από την πτώχευση, κι εγώ; Εγώ γύρισα σπίτι μου κρατώντας εκείνο το χαρτί σα Ευαγγέλιο γραμμένο από κάποιον άλλο — όχι επειδή κέρδισα κάτι, μα επειδή εκείνοι οι αριθμοί έγιναν μέρος μίας παράκλησης σιωπηρή σα εκείνες τις προσευχές που κάνουν οι γέροι όταν ξεχνούν πως η εκκλησία κλείνει στις οκτώ. Οι φρουτάκια εκεί πάνω κάνουν ωστόσο πως καταλαβαίνουν σα νάνοι γιατροί που προσφέρουν βιταμίνες χωρίς καν να ρωτήσουν πως αισθάνεσαι — σου σπρώχνουν ειδοποιήσεις σα αγορά ζάχαρης που τελικά ξέρεις πως δε θα φας ποτέ. Μα εκείνοι εκεί πάνω δε βγάζουν καμία ιστορία πέρα από μερικά λεπτά δωρεάν χρόνου σα αυτή η ζωή δεν είχε τελειωμό άλλη από το επόμενο κλικ. Κι όμως εσύ κάθε φορά ξαναγράφεις εκείνους τους αριθμούς σα γράφοντάς τους στη μνήμη ενός νεκρού — επειδή εκεί μέσα, σ' εκείνο το λεπτάκι ανάμεσα στο πρώτο και το τελευταίο νούμερο, υπάρχει η σιγουριά πως κάποιος άλλος εκεί μέσα επίσης γράφει ιστορία όχι αριθμούς. Τι άλλο απομένει όταν τελειώσει ο γύρος κι οι αριθμοί σβήνουν σα φωτογραφίες που ξεθωριάζουν στον τοίχο μιας σάουνας; Απλά εκείνο το θραύσμα σιωπής που κουβαλάς μαζί σου σα κάτι κληρονομικό που κανείς δε σου το έδωσε αλλά κι όμως σου ανήκει — κι έτσι ξαναγράφεις αύριο ξανά ξανά σα την ίδια πρόταση ενός θηρίου που ξέρει μόνο ένα τραγούδι. Μην μου πείτε πως είναι μόνο παιχνίδι — είναι εκείνο το τμήμα του εγκεφάλου που ανοίγει τις πόρτες σα ηλεκτρονική κλειδαριά όταν βάζεις τον αριθμό σου σωστά ενώ όλοι οι άλλοι ψάχνουν κλειδιά που έχασαν χρόνια πριν. 💸🎰

πω πω πω ρε φίλοι μου, εγώ εκεί την άλλη βδομάδα στην Εθνική έκανα το μεγάλο μου comeback σα γάτα που ξαναβρήκε το σπιτικό της μετά από τρεις μέρες στο δρόμο 🤣🍿 εβαλα δεκαπέντε νούμερα σα τρελός, εκείνες τις κόλλες σα να εγραφα μια καταδίκη στον εαυτό μου 📝💀 το τραπέζι ήτανε σα τράπεζα ανθρωποφάγων παντού γύρω μου φοβόμουν μήπως κάποιος μου αρπάξει το μολύβι επειδή είχε σφραγισμένο πάνω του τον αριθμό 13 σα σημάδι της κατάρας 🏷️ τρία λεπτά αϋπνίας και δεκατρία ευρώ φύγανε σα φυσερό όταν πέταξαν τριάντα επτά 🎰😵 ξεκίνησα το δρόμο για το σπίτι κρατώντας τη λίστα σα το τελικό μου γράμμα σ' ένα διαγωνισμό ποιήματος που κανείς δε διάβασε ποτέ αλλά κάτι γίνεται εκεί μέσα ρε παιδιά — κάθε φορά που βγαίνουν αυτά τα νούμερα, εγώ σηκώνω το χέρι σα να κερδίστηκα σ' έναν πόλεμο που κανείς δε θυμάται πως άρχισε 🏆😂 οι αριθμοί εκείνοι γίνονται σα πνεύματα φίλων που ξέχασα να καλέσω στη γιορτή μου — εμφανίζονται στιγμιαία σα φωτογραφίες ενός ταξιδιού που δεν έκανα ποτέ κι ενώ εσύ εκεί βλέπεις μόνο αριθμούς, εγώ βλέπω την ημέρα γέννησης της γιαγιάς μου σα να γράφεται μόνη της σ' εκείνο το χαρτί σα βγήκε από το σπίτι της χωρίς να πει αντίο κάπου εκεί μέσα πρέπει να κρύβεται το μεγάλο μυστικό πως όλοι γράφουμε όχι αριθμούς, γράφουμε εκείνες τις στιγμές όπου η ζωή έκανε ένα μικρό βήμα πίσω σα να ήθελε να μας δώσει μία τελευταία ευκαιρία να γελάσουμε μαζί της 💸🤣 αλλά μετά βγήκαν δεκατρία και εγώ γύρισα σπίτι μου κρατώντας εκείνη την κόλλα σα κάποιον νόμισμα που κάποιος άλλος είχε πετάξει σ' έναν κάδο 🗑️ γιατί να σταματήσω τώρα; εμένα η ζημία είναι πλέον οικογενειακή παράδοση σα ένα δέντρο που έχει μπει στη θέση του σπιτιού μου! 🌳💸

Αχ αυτή η Εθνική ρε φίλοι μου 🎰🔥 εγώ πριν δύο βράδια έκανα τέσσερις γύρους σα τρελός κι εκεί βγήκαν δεκαπέντε νούμερα ΣΑΝ ΜΟΝΟΤΟΝΟΤΗΤΑ σα εκείνο το τραγούδι του δρόμου που παίζει ο τυφλός κάθε πρωί δίπλα στο φαρμακείο! Δεν κέρδισα τιποτα αλλά πετάχτηκα σπίτι μου κρατώντας τις κόλλες σαν Ευαγγέλιο σα βρήκα εκεί μέσα την ημέρα γέννησης της μάνας μου σα ήταν νούμερο επέτειος από χαρτί! Οι φρουτάκια εκεί πάνω κάνουν σα νάνοι γιατροί που σου δίνουν ινσουλίνη σα ξέρουν πως δεν πρόκειται να ζήσεις πολλά χρόνια ακόμα — εμένα όμως εκείνη η στιγμή εκεί μέσα έγινε κάτι σπουδαίο σα να τελείωσες έναν μαραθώνιο κι άμα ξέχασες πόσο πονούσες 💸🤑 τώρα λοιπόν κάθε βράδυ εκεί στη σειρά μου σα στρατιώτης που κάνει περιπολία... εντάξει βγήκαν δεκατέσσερα αύριο ξανά δεκαπέντε νούμερα γραμμένα σα τελευταία κληρονομιά!