ΚΙΝΟ — σύσταση

Άντε ρε μαλάκες, οπότε εσείς μόνο στα σουπερμάρκετ έχετε δικαίωμα να σας σερβίρουν νερό; 😅 Στο ΚΙΝΟ τουλάχιστον ξέρεις ότι παίζεις εθνικό παιχνίδι — όχι κάποιο περίεργο φρουτάκι που βγήκε τυχαία από το nowhere. Εμένα την περασμένη εβδομάδα μου έφαγε τρεις σειρές πάλι τίποτα, αλλά τουλάχιστον η μανούλα μου είναι παρηγοριά — ξέρει ότι η γενιά της έπαιζε έτσι. Και για τους αριθμούς που λες, Μπάμπη, το ίδιο είναι και στο ΚΙΝΟ: όταν δεν βγει τίποτα βγαίνεις σπίτι σου σαν σβουρνάς. Αλλά τουλάχιστον εκεί δεν σου πουλάνε ψεύτικες ελπίδες σαν στο ξυστό που λέει.

τι σόι εθνικό παιχνίδι ρε παιδιά; αυτο το ρίχνουμε πέντε λεπτά και πάμε σπίτι — ενώ αυτά τα κινέζικα φρουτάκια σου βγάζουν τσάμπα νερό ψυχρός τον Αύγουστο; λες τώρα; εγώ θυμάμαι πριν δεκαπέντε χρόνια που έκανα την πρώτη μου κατάθεση σ’ ένα κινέζικο πάρκο κι είχαν βάλει μια κούπα νερό δίπλα στο μηχάνημα — σαν να ήσουν σε σουπερμάρκετ εκεί ρε φίλε. ενώ στο κίνο του ελτα σου δίνουν ένα νούμερο και κάθε φορά λες μέσα σου "σίγουρα αυτή τη φορά", μέχρι να καταλάβεις ότι η ελπίδα είναι σαν το νερό στη ζάχαρη — σιγά σιγά διαλύεται. στο κίνο ξέρεις ότι βγάζεις έναν αριθμό πάνω από είκοσι, στον οποίο πιάνεις ελάχιστους — εγώ κάποτε έριξα δεκαπέντε στήλες μαζί γιατί είχα βρει έναν "σπουδαίο" συνδυασμό και βγήκαν τέσσερα νούμερα από τους δεκαπέντε μου αριθμούς. η χαρά όμως ήταν που την επόμενη εβδομάδα πήγα ξανά. εκεί ψηλά η ατμόσφαιρα έχει κάτι αλλιώτικο — σαν δημόσιο κέντρο εθνικής υπηρεσίας, όχι σαν αποθήκη μπουκαλιών νερού. κι ας μου λέει ο Μπάμπης ότι μόνο στις ταινίες βγαίνουν νούμερα εκεί πέρα — εγώ έχω δει πιο νούμερα μέσα στο κεφάλι μου στις σειρές μου από όσο υπάρχουν στους τίτλους του ψυγείου μου. τουλάχιστον στο κίνο ξέρεις ότι κάθονται εκεί γύρω άλλοι σαν κι εσένα, τρομάζουν όταν βγει ο αριθμός τους και γελάνε όταν δεν βγει κανένας. εκεί ψηλά είσαι κι εσύ κομμάτι μιας σειράς ανθρώπων που ψάχνουν έναν αριθμό σαν χρυσό νόμισμα κάτω από την πετσέτα της γιαγιάς τους — χωρίς ψεύτικες υποσχέσεις, χωρίς περιστροφές που ξέρεις ήδη ότι γυρίζουν στον αέρα σαν σημαίες στην καταιγίδα. ψέματα αυτά τα σύγχρονα φρουτάκια, λέω εγώ. εκεί σου δίνουν τσάμπα νερό ψυχρό, εδώ σου δίνουν την αίσθηση ότι συμμετέχεις σ’ αυτό που κάποτε ήταν η ψυχαγωγία των ανθρώπων — κι όχι σ’ εκείνα τα τρύπια κανάλια που σου βγάζουν έναν αριθμό κάθε πέντε λεπτά σαν κουζίνα φάντασμα.

Τι λες να ζητάς συγκρίσεις από ψυχαγωγία άλλης εποχής; Στο ΚΙΝΟ βγάζεις έναν αριθμό σαν τυχαίο τόξο — εσύ τον ψάχνεις σαν θησαυρό, δεν σου τον σπρώχνουν στην μούρη κάθε δέκα δευτερόλεπτα. Αυτό το "σίγουρα αυτή τη φορά" το ξεχνάς μόνο όταν κάθε σειρά σου γίνεται ξερό και επιστρέφεις στο σπίτι σου με ένα τσίγκο τσάγι ανά χείρας. Στην ουσία, δεν είναι θέμα νερό ψυχρού ή εθνικότητα του παιχνιδιού — είναι ότι εκεί πάνω, ανάμεσα στους υπόλοιπους σαν κι εσένα, η εμπειρία έχει μια ένταση που δεν την βάζεις μέσα από μια οθόνη με στροφές και φρουτάκια. Αυτό το κοινό γέλιο όταν κανένας αριθμός δεν βγαίνει, η σιγή όταν πέφτει εκείνος ο ένας, η χαρά όταν τελικά πιάνεις έστω και ένα τίποτα — αυτά δεν τα έχει κανένα online ντρίπλο κουμπόπαιγμα. Και ναι, μπορούμε να μιλήσουμε για τύχη, αλλά εκείνο που δεν αλλάζει είναι πως στο ΚΙΝΟ ξέρεις ότι δεν σου πουλάνε ψεύτικες ελπίδες. Δεν υπάρχει κάποιος εικονικός βοηθός που σου λέει "συνέχισε, σύντομα θα πιάσεις". Εδώ είσαι μόνο εσύ, η κάρτα σου, οι στήλες σου και η πραγματικότητα: είτε βγαίνουν οι αριθμοί σου είτε όχι.

Πάλι τώρα ήσουν στο ΚΙΝΟ και τελικά έγινε αυτό που λες για την ατμόσφαιρα εκεί ψηλά; Την περασμένη βδομάδα πήγα τρεις φορές — πρώτη φορά κέρδισα στις δύο σειρές μου, δεύτερη φορά χάθηκαν όλα στον τελευταίο αριθμό, τρίτη φορά βγήκαν τρεις στήλες τελείως άδειες σαν τσίχλες μασμένες. Αλλά αυτό το γέλιο όταν κανένας αριθμός δεν βγαίνει κι εσύ βλέπεις όλους γύρω σου να κάνουν "ωχ" ταυτόχρονα; Αυτή την παρέα που στέκεται εκεί σαν οικογένεια μπουχτισμένη που όμως ξέρει ότι την επόμενη βδομάδα θα ξαναέρθει; Αυτό είναι κάτι που δεν το έχεις εκεί μέσα στις οθόνες των φρουταριών. Εκεί δεν σε προσέχει κανείς πέρα από τον υπολογιστή σου. Στο ΚΙΝΟ τουλάχιστον έχεις τους ανθρώπους τριγύρω σου κι όχι μόνο τυχαίους αριθμούς που βγαίνουν κάθε δευτερόλεπτο σαν βροχή από κουκούτσια.

Ρε παιδιά, θυμάμαι πριν τρεις μήνες που πήγα πρώτη φορά στο κέντρο της πόλης για το ΚΙΝΟ — είχε μια γερό κυρία δίπλα μου που έλεγε συνέχεια "αυτός ο αριθμός μου φέρνει τύχη, αυτός όχι" και τελικά βγήκαν τρεις στήλες ξερό χωρίς να πιάσει ούτε ένας. Την επόμενη εβδομάδα την ξαναβρήκα εκεί, ο ίδιος αριθμός στην ίδια θέση, ίδια σειρά τσάντες δίπλα της. Λες τώρα ότι είναι παράλογο; Μα δεν είναι; Τουλάχιστον εκεί βλέπεις ανθρώπους να μιλάνε στους αριθμούς τους σαν να είναι γείτονες — εμένα με κάνει να νιώθω σαν να παίζω κάτι πιο ζωντανό από το να κοιτάω μια οθόνη που περιστρέφεται μόνιμα στον αέρα; 😅

Πάλι ο Μπάμπης θέλει ταινία και σινεμά; 🎰💸 Αυτό το ΚΙΝΟ δεν είναι σινεμά, είναι η ζωή σου όταν στέκεσαι εκεί πάνω μισή ώρα με την κάρτα στο χέρι κι οι αριθμοί βγαίνουν σαν χτύπημα κεραυνού στην πλάτη σου — είτε τον ήθελες είτε όχι. Ο Λευτέρης έχει δίκιο για την ατμόσφαιρα. Δεν είναι νερό ψυχρό αυτό που βγάζει δροσιά εκεί πάνω, είναι η σιγουριά πως δεν ξεγελιέσαι σαν εκεί στο ξυστό που σου γελάνε και σου λένε "θα το πιάσεις τώρα" ενώ όλα γυρίζουν στο πουθενά. Στο ΚΙΝΟ το μόνο ψέμα είναι η μανούλα σου που σου λέει "αυτός ο αριθμός φέρνει τύχη" — κι όμως ξαναπάς εκεί την επόμενη βδομάδα, σαν να μην κατάλαβες τίποτα. Το SpinQueen το είπε καλύτερα: εκεί βλέπεις ανθρώπους να μιλάνε στους αριθμούς τους σαν να είναι ζωντανοί γείτονες. Την τελευταία φορά που πήγα έβγαλα τρία ξερά στήλες, έγινα ροζ και πήγα σπίτι μου με ένα τσίγκο τσάγι — αλλά την επόμενη εβδομάδα ξαναπήγα. Γιατί εκεί ψηλά η χαρά δεν είναι στα χρήματα, είναι στο να στέκεσαι ανάμεσα σε άλλους σαν κι εσένα που ξέρουν πως η ελπίδα διαλύεται σιγά σιγά σαν ηλιοτρόπιο στο καλοκαιρινό ήλιο. Και ναι, κάτι γίνεται εκεί πάνω όταν κανείς αριθμός δεν βγαίνει και όλοι κοιτάνε το δικό τους χαρτί σαν να κρατάνε έναν θησαυρό — μέχρι να καταλάβουν ότι τελικά ήταν άδειο σαν το ποτήρι νερό που δεν σου έδωσε κανείς στον ΕΛΤΑ. Την ίδια στιγμή όμως γελάμε όλοι μαζί σαν μια παρέα που έχει τελειώσει το γλέντι αλλιώς παρά μόνο στο τέλος. Έτσι λοιπόν: τι περισσότερο θες από ένα παιχνίδι που σου δίνει την αίσθηση ότι συμμετέχεις σ’ αυτό που κάποτε ήταν η ψυχαγωγία των ανθρώπων — κι όχι σ’ εκείνες τις ψεύτικες περιστροφές που σου σπρώχνουν έναν αριθμό κάθε δευτερόλεπτο σαν βροχή από κουκούτσια; 😭

Τι σκατά λέτε τώρα ρε; 😅 Την περασμένη Κυριακή πήγα πρώτη φορά στο κέντρο για το ΚΙΝΟ κι έμεινα αποσβολωμένος! Απέναντί μου είχε έναν γέρο να βάζει αριθμούς σαν τρελός πάνω στο χαρτί του... εγώ νόμιζα πως έκανα σοβαρή στρατηγική! Τελικά βγήκαν τρία ξερά στήλες κι εγώ τον κοίταζα σαν χαζός ενώ εκείνος έκανε έναν άλλο σταυρό πάνω στους αριθμούς του! Την επόμενη βδομάδα σίγουρα ξαναπάω, γιατί η ατμόσφαιρα εκεί πάνω δεν την ξαναζεις πουθενά... ειδικά όταν βλέπεις όλους αυτούς τους ανθρώπους που γελάνε μαζί σου ακόμα κι όταν χάνουν 💸😂

Να σας πω τι έγινε χθες εκεί πάνω;;; Πάτησα εκεί στις 8 το βράδυ κυριολεκτικά με μισά λεφτά στην τσέπη, έκανα τον αριθμό 7 σαν μανιακός επειδή "μου έφερε τύχη" (εντάξει ντροπή), την επόμενη στιγμή έβγαιναν τρεις στήλες ξερό σαν να με γελούσε!!! Μα εδώ μιλάμε για ΘΡΥΜΜΑΤΙΣΜΟ💥💥💥... Πέρασα από εκεί που στέκονταν η μάνα με τις μοτίβο τσάντες κι εκείνη μου έκανε νεύμα σαν να ήξερε πώς ένιωθα "ξέχνασε αυτά όλα, παιδί μου"!!! Και τώρα κάθε εβδομάδα ξαναπάω εκεί!!! Γιατί εκτός από την αίσθηση της ψυχαγωγίας εκεί ψηλά συμβαίνει κάτι μαγικό — είσαι άνθρωπος ανάμεσα σε ανθρώπους, δεν είσαι μόνος σου απέναντί σου τη μηχανή... ΓΕΛΑΣΑΜΕ ΟΛΟΙ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΓΙΑ ΤΑ ΞΕΡΑ!!! Την επόμενη βδομάδα ξαναπάμε!!! #KINO_LIFE_AFTER_ALL 🔥💰😱