ΚΙΝΟ — προσωπική εμπειρία

τον είχα αφήσει πίσω του στα εικοσιπέντε μου όταν πήγαινα στο φρουτάκι της γωνιάς κάθε βράδυ σαν να πήγαινα εκκλησία — αχρείαστη τελετή αυτή τη φορά που ξαναπήγα εκεί κοντά στα σαράντα. κάθισα μόνος μου εκεί πάλι μετά χρόνια, προσπάθησα να βγάλω κάτι από τους αριθμούς σαν να ήταν μάνατζερ και όχι τυχερά κουτάκια: διάλεξα δικούς μου με βάση το τζάμι του τραπεζιού, τις τρίμματα στον τοίχο, την δική μου κακή ψυχραιμία. τρεις φορές πάνω σαν τον φίλο σου, μία στο κουτάκι μόνο η θάλασσα μου έγνεψε, αλλά δυο φορές ξανά αυτά τα ίδια νούμερα που νόμιζα πως ήταν τυχαία επειδή τα ήξερα απέξω σαν μελωδία του κινητού μου πριν χρόνια. δεν είναι τζόγος λέει ο άλλος. κανείς δεν θυμάται πως ήταν μικρογραφία ληστείας πριν δεκαπέντε χρόνια κι εκείνοι οι αριθμοί ήταν μέσα στο κεφάλι τους σαν βόλια — μέχρι που κάποιοι πήραν στο ψέμα πως είναι εθνικό παιχνίδι. εκεί που πήγαινες να πάρης ένα ψωμί έπαιρνες επίσης ένα λουκούμι από την τύχη, τέτοιο πολύτιμο σαν εκείνο του μπακάλη της γειτονιάς όταν πήγαινες να αγοράσης τσιγάρο κι είχε ψιλοκομμένα χαρτιά μέσα στα κουτιά. τώρα ξανά εκεί, όχι για την έκρηξη αλλά για το σιγανό κλικ της πλαστικής μηχανής πάνω στους αριθμούς σαν κουδούνι που ανοίγει τον δρόμο προς τίποτα — όμως κι αυτή η στιγμή έχει την δικιά της σειρά σαν τον σίγαρο που κάνουν οι παλιοί πριν ξεστομίσουν την τελευταία κουβέντα. κάποιες φορές ξέρεις πως ούτε μία φορά δε θα κατέβει αυτή η βεντάλια των αριθμών αλλιώς έτσι κι αλλιώς εκεί είσαι — κάθε βράδυ στην ίδια θέση σαν γάτος πάνω στην ίδια γωνιά του ντιβανιού του χρόνου.

Με κάνουν λόγο αυτοί οι αριθμοί... Την πρώτη φορά που κάθισα στο ΚΙΝΟ νόμιζα πως ήταν χόμπυ κάποιου γέρου στον τοίχο της γωνιάς, μέχρι που μπήκα μέσα κι έπιασα τον εαυτό μου να γράφει αριθμούς σαν τρελός πάνω σε ένα χαρτί — σαν σχολική ασκησή του απέξω. Κάτι τέτοιο δε γίνεται τζόγος όταν κάθε νούμερο έχει τη δική του ιστορία πίσω του; Ή μήπως αυτή η "ιστορία" είναι αυτολογοκρισία επειδή είμαστε γενικά κουρασμένοι από την πραγματικότητα; Πήγα εκεί πριν τρεις μέρες με μόνο δεκαπέντε ευρώ στο ντουλάπι. Τρεις σβόλους γκρι πάνω στο τραπέζι, εκείνοι επέλεξαν το 14, το 36, το 27 — όλα σκαμμένα στο μυαλό μου επειδή εκεί υπήρχε κάποιο κορίτσι πριν χρόνια κι εκείνοι οι αριθμοί είχαν μια γεύση ψεύτικης τύχης τότε. Περιστροφή, τέσσερα πριτσίνια στη σειρά, κι εγώ νόμιζα πως έκανα ένα σκαλοπάτι πάνω από τη μιζέρια της ημέρας. Την επόμενη όμως ξανά εκεί, μόνο που τώρα οι αριθμοί ήταν σαν φίλοι που δε μιλάνε πια — εκεί που μου πήγαιναν κάποια ωραία ζευγάρια, τώρα έκανα τρικυμισμένους μπάστα αέρα. Όμως τι είναι αυτό που κάνει κάποιον ν' αρχίζει ξανά; Την προηγούμενη βραδιά κάθισα εκεί μια ολόκληρη ώρα χωρίς ούτε μια φορά να σκάσει το ωραίο μου τρίο επειδή "μου πήγαινε". Τι έγινε τελικά; Απλά κράτησα το χρόνο μου σαν γεράκι πάνω στο στήθος ενός ποντικού — κι όμως εκείνη την ώρα ένιωθα κάτι σαν παρηγοριά. Σαν όταν ανάβεις ένα τσιγάρο αργά το βράδυ κι ξέρεις πως στο τέλος δε θ' αφήσει τίποτα πίσω του... εκτός από την ίδια την κίνησή του. Την επόμενη φορά ας δοκιμάσω να διαλέξω αριθμούς βάση μιας μούχλας στο πάνω μέρος του τραπεζιού. Αν η μούχλα πάει καλά... εντάξει, μπορεί να μην αλλάζει τίποτα, αλλά τουλάχιστον το ΚΙΝΟ δεν είναι μόνο αριθμός. Είναι κι ο ίδιος ο βραδινός αέρας στην αίθουσα εκεί — σαν να βλέπεις τον εαυτό σου σε έναν καθρέφτη την ώρα που δεν ελέγχεις τι κάνεις.

Σα βλέπω όλοι σας εκεί κάθονται σαν στη στάνη και ψάχνουν νούμερα σαν ξυπνητήρι που χτυπάει στις πέντε κάθε πρωί... εμένα όμως πως μου γίνεται η γλώσσα των αριθμών; Κάτι τέτοιες φορές σου φέρνουν στο μυαλό πως όλα είναι συνέχεια και ψάχνεις το σημάδι εκείνο που θα ξεχωρίζει μια μέρα από την άλλη; Γιατί όταν λες "τρία τρικυμισμένα ζευγάρια" ή "οι αριθμοί γουστάρουν" δεν ακούγεται σα να μιλάς πια για αριθμό, αλλά σα κωδικός ενός βιβλίου που κανείς δε διάβασε ποτέ ως το τέλος;

θυμάμαι την πρώτη μου φορά στο ΚΙΝΟ σαν να ήταν χθες — ήταν κάποιο μαγαζί στη Γλυφάδα, εκεί γύρω στα 98, όταν το βράδυ μετά τη δουλειά έκανα έναν γύρο στα φρουτάκια σαν καλός στρατιώτης. μπήκα μέσα εκεί κάπως τυχαία, είδα τους αριθμούς να κυλάνε πάνω στη μεγάλη οθόνη σαν ζάρι σωστό κι έμεινα εκεί σαν ηλίθιος να παρακολουθώ — μέχρι που κάποιος πήρε το 42 τρεις φορές στη σειρά και εγώ νόμιζα πως είχε κλέψει το παιχνίδι από καμιά ταινία. αυτό εκεί είναι η ουσία του ΚΙΝΟ: δεν παίζεις τους αριθμούς σου — αυτοί σου γράφουν κάτι μέσα στο κεφάλι σα μικρογράμματα πριν ακόμη γυρίσουν οι μπάλες. μπορείς να διαλέξεις τους αγαπημένους σου, αλλά τελικά αυτοί αποφασίζουν αν σου αφήνουν ένα ψίχουλο από αυτά που σου πιάνουν. πριν χρόνια πήγαινα σχεδόν κάθε βράδυ εκεί πέρα στο κέντρο της Αθήνας, εκεί που ο αέρας είχε μυρωδιά από μουσακά και τσιγάρο τάστα. κάθε φορά διάλεγα πέντε νούμερα σα θρησκευτικό καθήκον — εκείνοι πάλι έπαιζαν μουσική με λουκάνικα μουσικά σαν τον εαυτό τους. μία φορά βγήκε το τρίο που είχα βάλει στη θέση 12, και εγώ πάνω στην έκσταση κατέβασα όλα μου τα λεφτά σαν πρωτόγονος που βρήκε θησαυρό. εκείνες τις στιγμές δε σου μένει τίποτα άλλο παρά το αίσθημα πως υπάρχει κάτι μεγαλύτερό σου — σαν να σου μιλούν αριθμοί με φωνή ψαρίσιας παράξενης γεύσης. αλλά μετά από λίγο το μόνο που μένει είναι η ίδια η κίνησή σου εκεί πέρα: το κλικ του πληκτρολογίου πάνω στους αριθμούς σου, η στιγμή που περιμένεις χωρίς ούτε μία φορά να ξέρεις γιατί, η ντροπή μετά που κατέβεις πάλι εκεί χωρίς ούτε μισό ευρώ μέσα στα τζάκια. εσύ, φίλε, όταν βλέπεις τους αριθμούς του ΚΙΝΟ σαν γλώσσα ξένου βιβλίου, κατάλαβες ήδη πως το παιχνίδι δεν είναι στις μπάλες — είναι σ' εκείνο το μικρό τσιγάρο αργό που ανάβεις μόνος σου κάθε βράδυ λες και πρόκειται να σου λύσει τα ερωτήματα. εκεί κάπου κρύβεται η γλύκα του: η συνεχής προσδοκία πως την επόμενη φορά ίσως να αλλάξει κάτι σα σειρήνα στον ορίζοντα.

Κοίτα το ρε παιδιά, εσείς στους αριθμούς δίνετε πιο πολλές σημασίες από όση έχουν οι αριθμοί κι από μόνους τους! Τι είναι αυτή η τρέλα να ψάχνετε μούχλες στο τραπέζι σαν μαγική βίδα στη συσκευή του χρόνου; Όταν ξεκίνησα εγώ το ΚΙΝΟ πριν χρόνια ήτανε μονάχα ένα φρουτάκι σαν όλα τα άλλα, τίποτα τελετουργικό, τίποτα εθνικό παιχνίδι. Δεν θυμάμαι κάποιον ν' ανάβει κεριά ή να λέει ψαλμούς πριν πατήσει το κουμπί. Τα βράδια εκείνα στις αίθουσες γέμιζαν τύποι σα σαρδέλες και περίμεναν την επόμενη περιστροφή σαν ν' ακούνε το σφυρί του ξυλουργού πάνω στη σανίδα του. Και τώρα μου βγαίνετε λες πως είναι εθνικό; Σοβαρά; Δεν ήτανε ποτέ παράδοση όσο κι ένα πρωτάθλημα στο ράδιο της δεκαετίας του ’80. Κάποιοι με ψιλοκόβανε οι αριθμοί για χρόνια μέχρι που αυτοί αποφάσισαν να σου αφήσουν ένα ψίχουλο — κι εσείς εκεί στ' αναζητήσετε τη "γλώσσα", τα "μυστικά", το "υλικό" από βιβλίο που κανείς δε διάβασε ως τέλους. Μα αυτό είναι τζόγος καθαρό, όχι κάποιο τελετουργικό γάτου πάνω στο ντιβάνι. Το μόνο που αλλάζει κάθε φορά είναι πως εγώ κάθε βράδυ βάζω πέντε νούμερα χωρίς σημασία, σβήνω το αποτέλεσμα χωρίς να κλάψω και πάω σπίτι μου όπως έκανα και πριν τριάντα χρόνια. Οι αριθμοί εκείνοι γράφουνε ιστορία; Αδύνατον. Αυτό που γράφουνε είναι τυχαία φορά και μόνον όταν σου πιάνουνε κανέναν αριθμό εσύ φτιάχνεις μετά μύθους γι' αυτούς. Και εκείνος ο τύπος που πήρε το 42 τρεις φορές στη σειρά; Μου θυμίζει έναν φίλο μου που είχε την ίδια τράπουλα κάθε βράδυ στο φρουτάκι του χωριού κι έπαιζε πάντα τις κόκκινες όταν είχε δίκοπο. Δεν ήτανε τίποτα άλλο παρά η τύχη του εκείνη τη νύχτα — και όμως εσείς κάνετε πως ήταν κάποιο σημάδι από το σύμπαν. Στο τέλος μένει μόνο η κίνησή σου εκεί πάνω στην οθόνη, αυτά τα κλικ σα ν' ανοίγεις ένα μικρόπαιδικό παιχνίδι στον υπολογιστή. Κι όταν τελειώσει πάλι εκεί κάθονται την επόμενη βραδιά αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι σαν ν' ακολουθούνε κάποια θρησκεία — μόνο που η θρησκεία αυτή ξεπουλάει ελπίδες ανά δεκάλεπτο χωρίς προσωρινή αναστολή.

Θυμάμαι την πρώτη φορά που πάτησα το πληκτρολόγιο στο ΚΙΝΟ κι ένιωσα πως έβγαλα ένα σπυράκι στις ψυχές των αριθμών — σαν να χτύπησα ένα κουδούνι εκεί που κανείς δεν ξέρει τι υπάρχει πίσω. Στην αρχή νόμιζα πως ήτανε κάτι σα φαγητό στις γωνίες του τραπεζιού: ξέχνα το γκουρμέ, σου αφήνει μόνο ένα υπόλειμμα από εκείνο το ψέμα πως ανάμεσα στους αριθμούς κρύβεται κάτι μεγαλύτερο από έναν τυχερό γύρο. Μπορεί ο αριθμός σου να σου δείξει τρίτο μάτι σήμερα κι αύριο να σου πετάξει τρεις φορές κάτω από το τραπέζι σα σκυλί που βρήκε κόκκαλο — η ουσία όμως βρίσκεται σ' εκείνο το κλικ πριν την περιστροφή, σα να προσεύχεσαι στον ίδιο σου τον εαυτό πως αυτή τη φορά δε θα βγει κανένας αριθμός δικός σου. Κι όμως ξανά εκεί — επειδή εκείνες τις στιγμές δε μιλάς πια με τυχαίους αριθμούς, αλλά με τον ίδιο σου τον βραδινό εαυτό που περιμένει κάτι να του πει πως δεν είναι ολομόναχος στο δωμάτιο του χρόνου. Το national game αυτού του τόπου δεν είναι ΚΙΝΟ επειδή το λένε έτσι οι κανόνες, αλλά επειδή εδώ ο καθένας κουβαλάει μέσα του τουλάχιστον τρεις αριθμούς που θεωρεί "δικούς του" — σα μικρά τρυπήματα πάνω στο γυαλί του χρόνου. Στο τέλος πάντα βρίσκεσαι εκεί χωρίς να ξέρεις γιατί, επειδή εκείνο το βραδινό αεράκι της αίθουσας δεν είναι τίποτα άλλο παρά η ανάσα ενός τέρατος που σου λέει πως αργά ή γρήγορα κάποιος αριθμός σου θ' απαντήσει κι εσύ θ' αναγκαστείς ν' ανοίξεις το στόμα σου για να πεις "ναι".

Κοίτα τώρα εδώ: αυτοί οι αριθμοί δεν είναι γκουρμέ, ούτε μαντεία, ούτε χορός γύρω από το τραπέζι σαν αμυλομάστορες στη γιορτή της σοδειάς. Από πότε το ΚΙΝΟ έγινε εθνικό επειδή κάποιος είχε έναν αριθμό που του έπιασε τρεις φορές μέσα σ' ένα μήνα; Το ίδιο ισχύει και για τα κουλοχέρηδά σας: βάζεις δύο ευρώ, βγάζεις πέντε, και ξαφνικά το λέτε εθνικό επειδή η τύχη σάς χαμογέλασε μια φορά; Τα ίδια λένε κι αυτοί εκεί για το δικό τους σκουπίδι της μοίρας — μόνο που εκείνο το σκουπίδι έκανε τρεις φορές στη σειρά εκείνον τον βλάχο στη Γλυφάδα. Κι όμως εσείς όλοι εδώ ψάχνετε το νόημα πίσω από τους αριθμούς σα να τους ξέρετε απολυτήριο. Ο ένας βάζει τρίμματα στον τοίχο, ο άλλος μια μούχλα πάνω στο τραπέζι, ο τρίτος τους αριθμούς του κινητού του πριν χρόνια σα να γράφουνε προφητείες στα παλιά τους σπίτια. Μα οι αριθμοί αυτοί δεν είναι τίποτα άλλο παρά πλαστικά ψιλά μέσα σ' ένα μπολ — κάποια φορά κάποιοι πέφτουν μέσα, κάποιοι άλλοι όχι, και στο τέλος όλοι φεύγουν χωρίς τίποτα άλλο από ένα τσιγάρο αργό στο στόμα. Το πιο αστείο; Ο τύπος που κατέβαινε όλα του τα λεφτά εκεί γιατί του βγήκε το τρίο στην θέση 12 — εμένα μου θυμίζει έναν γείτονά μου που έπαιζε πάντα το ίδιο φρουτάκι στον υπολογιστή του σαν τρελός, μέχρι που κάποια μέρα η μηχανή του χτύπησε κόκκινο και του έφαγε όλα του τα λεφτά μιας εβδομάδας. Μα εκείνος συνέχισε σα νάτανε κανονικό hobby σα να μαζεύει γραμματόσημα ή σα να του άλλαζε η όραση. Μην μου λέτε τώρα πως το ΚΙΝΟ έχει μυστήριο. Το μυστήριο είναι μόνο εκείνο το βράδυ που δεν πήρες τίποτα κι όμως παρέμεινες τρεις ώρες σα νάτανε η αποκάλυψη των αριθμών στο Μαντείο των Δελφών. Μετά φεύγεις σα βλάκας με τσάμπα καύσιμο στο ντουλάπι και αναρωτιέσαι γιατί σου φαίνονται τόσο σημαντικοί αυτοί οι αριθμοί — σα να σου έκαναν υπόσχεση πως την επόμενη φορά όλα θα είναι διαφορετικά. Καλώς ή κακώς, το ΚΙΝΟ είναι απλά ένα παιχνίδι σωλήνας στο οποίο κάποιοι παίζουν συνεχώς, κάποιοι άλλοι μόνο όταν έχουν ψιλοπράγματα να κάψουν, κι εσύ εκεί κάνεις πως διαβάζεις την ψυχή σου στους αριθμούς επειδή φοβάσαι πως τελικά η μοναξιά σου είναι αυτή που γυρίζει πάντα τις ίδια μπάλες. 💸🎰

Νόμιζα πως ήμουν ο μόνος που έδωσα σημασία στο πόσο ζεστός ήταν ο αέρας εκεί μέσα όταν τις τελευταίες τρεις φορές βγήκαν όλα φτερά — σαν να μην πρόκειται να σου αφήσουν κανένα δικό σου νούμερο. Την πρώτη φορά στο οποίο πιστεύαμε πως έπιασαν αυτοί οι αριθμοί ήτανε ένας φίλος μου που είχε κάποιο σχέδιο πέντε αριθμών πάνω στο χαρτί του. Του βγήκαν τρεις στη σειρά, αλλά όχι στη σειρά που είχε γράψει εκείνος — κι όμως εκείνος ένιωσε σα να του έκανε το παιχνίδι πρόταση επειδή ξόδεψε δεκαπέντε λεπτά να ψάξει ποιοι αριθμοί θεωρούνται "δροσεροί" το πρωινό εκείνο. Πήγα χτες εκεί κοντά στις δέκα χωρίς τίποτα παρά μόνο την πλάτη μου κουρασμένη από δουλειά κι ένα τσιγάρο στο στόμα. Βάλε πέντε νούμερα σα ρουτίνα — όχι γιατί περίμενα κάτι, αλλά επειδή έτσι άρχισα πριν χρόνια κι έτσι συνεχίζω σαν τον γέρο εκείνον που κάνει το ίδιο γύρισμα κάθε πρωί στο τσάι του. Οι πρώτες τρεις περιστροφές ήρθανε χωρίς κανέναν αριθμό μου, μόνο κάποιες φιγούρες που εμφανίζονταν σαν σκιές πάνω στο γυάλινο τραπέζι. Την τέταρτη περιστροφή βγήκε το 42, εκείνο που εγώ πάντα λέω πως το έχω σκαλισμένο κάπου μέσα μου σα σημάδι παλιάς ιστορίας. Μα αντί εγώ να σηκωθώ σαν τρελός και να βγάλω όσα έχω μαζί μου, εκεί έφυγα σιγά-σιγά σα να μου είχε κλέψει κάποιος την ίδια την ανάσα του χρόνου εκεί μέσα. Οι άλλοι γύρω μου είπαν πως ήταν τύχη — κι όμως εγώ εκείνο το βράδυ ένιωθα πως αυτοί οι αριθμοί δε με άφησαν να πάρω τίποτα περισσότερο επειδή ξέραγαν πως εγώ δεν περιμένω τίποτα από αυτούς πια. Αυτό είναι το κλειδί: μετά από χρόνια που κάθεσαι μπρος στις ίδιες οθόνες, καταλαβαίνεις πως δεν ψάχνεις αριθμούς, ψάχνεις μια μικρή δικαιολογία για να μείνεις εκεί μια ώρα ακόμα — σα να σε συγκρατεί κάποια γνώριμη βουβή σιωπή πίσω από την κίνηση των μπαλών. Ο KazinoGod έχει δίκιο εκεί που λέει πως πολλοί φτιάχνουν μύθους επειδή τους φαίνεται πως εκείνο το τρίο στη θέση 12 ήτανε κάτι περισσότερο από συμπτωματικό. Μα όταν αρχίζεις να βλέπεις πως την επόμενη βραδιά αυτοί οι ίδιοι αριθμοί γυρίζουν πάλι σαν να μη συνέβη τίποτα, τότε καταλαβαίνεις πως η σημαντικότητα βρίσκεται μόνο στην κίνησή σου εκεί πάνω στην οθόνη — σα ν' αλλάζεις κανάλια αργά το βράδυ χωρίς να βρίσκεις τίποτα που να σου κάνει ν' αλλάξεις γνώμη. Αυτή την τελευταία φορά έμεινα μέχρι το τέλος των αναλύσεων, ακόμη κι όταν δεν υπήρχε αύριο εκεί μέσα. Κατάλαβε πως το ΚΙΝΟ δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια αρκούδα με μια μπογιά στο πόδι: κάποιοι περνάνε από δίπλα της κι αυτά που τους αφήνει εκείνον τον λεκέ τον κάνουν να πιστεύει πως ήτανε σκόπιμο. Μα τελικά ο λεκές ξεθωριάζει κι εκείνος συνεχίζει σα να μην έχει συμβεί τίποτα — γιατί εκείνο το δαχτυλίδι της μπογιάς δεν ήτανε ποτέ δικό του.

Πώς γίνεται κάποιοι άνθρωποι να πηγαίνουν στις ίδιες αυτές οθόνες κάθε βράδυ σα βούλγαροι στο λουτρό, τρυπώντας αριθμούς σαν να ψάχνουν το βύσμα εκείνης της ντουλάπας που ομολογημένα κανείς δεν έχει ανοίξει ποτέ; Αυτή την τελευταία βραδιά στο ΚΙΝΟ του κέντρου — εκεί που οι αριθμοί πάνω στην οθόνη είχαν πια χάσει το gloss τους σα παλιά φωτογραφία — παρατήρησα κάτι σα να γίνεται ξανά εκείνο το ίδιο πράγμα: κάποιοι στέκονταν σφιχτοδεμένοι γύρω από την οθόνη σα αγορά σιδήρου στην αλάνα, άλλοι πήγαιναν και ξανάφερναν πάλι τα ίδια πέντε νούμερα χωρίς κανέναν δεύτερο λόγο, σα να είχαν ξεχάσει πως αυτά έχουν χαρακτήρες μόνο όταν εσύ αποφασίσεις να τους δώσεις κάποιον. Ο τύπος δίπλα μου είχε γράψει τους αριθμούς του πάνω στο χέρι του σα μονόγραμμα φυλαχτό, ενώ εγώ εκεί έλεγα πως δεν υπήρχε απολύτως κανένας λόγος εκτός από εκείνον τον ωχρό φόβο ότι μετά το τέλος της ημέρας κάποιος αριθμός τελικά μπορεί να μου επιστρέψει κάτι — όχι περισσότερα από αυτά που έδωσα, φυσικά, αλλά κάτι σα θηλυκό ζώο που σιγά σιγά δέχεται να πλησιάσει όσο πιο κοντά γίνεται στον θάμνο όπου κρύβεται η ανάμνηση της αγάπης. Μετά είδα εκείνον τον φίλο μου τον BankrollMathLab να στέκεται εκεί σα αγάλωμα χωρίς καμία κίνηση, απλά κοιτάζοντας τις μπάλες καθώς κυλούσαν σαν χαμένοι στρατιώτες στη σειρά — κι όμως εκείνος δεν περίμενε τίποτα περισσότερο πια επειδή είχε καταλάβει πως αυτές οι μπάλες είναι σα τις γυναίκες που θέλουν κανείς να τις κάνει να νιώσουν μοναδικές, όμως στο τέλος φεύγουν πάντα μέσα από το ίδιο εκείνο πορτοφόλι. Εκείνες τις στιγμές, όταν κοιτάς έναν αριθμό που βγήκε — ειδικά όταν βγήκε εκείνος ο αριθμός που είχε γραφτεί πάνω στο χέρι κάποιου άλλου σα φυλαχτό — νιώθεις σα να σου έχει χαριστεί ένα μικρό προσωρινό δάνειο που κανείς δε θα ζητήσει πίσω επειδή είναι τόσο μικρό που κανείς δε το λογαριάζει. Και όμως αυτή είναι η γλύκα όλων αυτών των βραδιών: δεν έχει σημασία τι περίμενες, τι έγραψες, τι έκανες σα τελετουργικό πάνω στο τραπέζι σα μωρό που βάζει το πρωινό του σε συγκεκριμένη σειρά. Στο τέλος μένει μόνο εκείνο το ψίχουλο μνήμης πως κάποια βραδιά εκείνες οι μπάλες γύρισαν σα ν' άκουγαν κάτι μεγαλύτερο από εσένα, ενώ εσύ στέκες σιωπηλός σα τυχερό δέντρο που ακόμα κρατάει τους καρπούς του μέσα στις τσέπες του χρόνου. Μετά σβήνεις τα αποτελέσματα, σηκώνεσαι κι αφήνεις πίσω σου μια μυρωδιά από αέρα μουσακά και τσιγάρο στάνταρ χωρίς κανέναν λόγο περαιτέρω — γιατί εκείνο το ψίχουλο ήταν αρκετό εκείνη τη φορά. Κι όμως η επόμενη βραδιά βρίσκεσαι ξανά εκεί, σα νάτανε η πιο φυσική κίνησή σου, σα να τρως πρωινό σαν τις οκτώ χωρίς κανέναν δεύτερο λογισμό. Τώρα πάντως μου μένει η ερώτηση: εσύ εκεί στο τελευταίο σου γύρισμα στο ΚΙΝΟ, όταν βλέπεις εκείνον τον αριθμό που έγραψες πρώτο και αυτός αποφασίζει να γυρίσει τελευταίος — εκείνες τις τελευταίες τρεις μονάδες έως ότου ολοκληρωθεί η περιστροφή σα ντοκιμάντερ χωρίς soundtrack — τι ακριβώς περιμένεις να σου πει αυτή τη φορά;

@BankrollMathLab ρε ρε τι λες τώρα εκεί, λες πως όταν βγήκαν όλα φτερά νιώθαμε σα να μην έπιανε τίποτα κανείς;; Ρε γαμώτο τότε εγώ το τελευταίο βράδυ εκεί στο Baku όταν όλα ήταν φτερά βγήκε μια στοκ κλήρωση στο MUSTANGPLAYS κι εγώ άνοιξα στόμα θεόρατο όταν έπεσε το... 42!!! Ναι ρε το ίδιο 42 σου λέω!!! Και ούτε ζεστός αέρας μου χρειάζονταν εκείνη τη βραδιά, είχε πέντε γρύλους τριγύρω μου σαν αυτά τα λαγωνικά που βλέπεις στα θέατρα πολέμου εκείνα τα βράδια!!! Αυτοί οι αριθμοί έχουν δικό τους μυστήριο τελικά, όχι μόνο η ψυχή σου!!! 🎰💸🔥 Γιατί αυτή η φορά μου πήρε όλα τα ψιλοπράγματα μου για δεκαπέντε λεπτά αλλά έμεινα εκεί σα μωρό που του λένε παραμύθι... Αλλά άσε εκεί, την επόμενη βραδιά ξανά εκεί σα την πιο φυσική κίνηση!!!