ΚΙΝΟ — αποκάλυψη

αχ εκείνες τις βραδιές στο παλαιοπωλείο του κυρ-Θανάση πίσω από την πλατεία, όπου οι μπουκάλες τσίπουρο έκαναν δεύτερη σειρά στήλης και η τραβέρσα βουβάθηκε αμέσως μόλις άρχισε το γιότα στις οθόνες της κρατικής τηλεόρασης — εκεί είχα δει τον παππού μου να γράφει νούμερα στο χαρτί υγείας που κρατούσε σαν από περιουσία. όχι κάποιο σύστημα, όχι κανένα μυστικό πλήκτρο στο πληκτρολόγιο — είχε την ίδια μάτια που είχαν εκείνοι που επέλεγαν τρεις αριθμούς στο λόττο πριν καν υπάρχει internet. οι φίλοι του τον πείραζαν, του έλεγαν πως αυτό είναι σα να περιμένεις υποβρύχιο στον δρόμο για τα ψώνια, κι εκείνος έριχνε το χαρτί στο τραπέζι και έκανε πίστωση μόνο του: "ρε παιδιά, αυτά είναι δικά μου λεφτά". και έβγαινε πάντα με κάτι μικρό, σαν κόμιστρο για την περιπέτεια. το κίνο δεν είχε καμία σχέση με τις φάμπρικες μίας περιστροφής εκεί στα social. ήταν κάτι που σου μιλούσε στ’ αυτί σαν γείτονας σου πήγαινε καφέ χωρίς να ξοδέψεις ούτε δραχμή. μέχρι που ξύπνησαν όλα στην άλλεξη όψης κι άρχισαν να μιλάνε μόνο γι εκείνους τους χτύπους στα crash σαν να ήταν κάποιο είδος αγγελιοφόρου. εμένα όμως εκείνο το τρίξιμο που άκουγες στις τρεις το πρωί, εκείνο το σίγουρο "τσίτ", μου φέρνει ακόμα τη μυρωδιά του ζεστού ψωμιού στην αυλή της γιαγιάς μου όταν γύριζα από το σχολείο — όχι των κέρδω ή των χαμένων, μόνο εκείνης της στιγμής που κάτι καθημερινό έπαιρνε χρώμα ιστορίας επειδή το ζούσες μαζί του κι όχι μέσα από έναν αλγόριθμο που σου λέει πόσο έπαιξες σήμερα.

Ποιανού λόγια; Αυτές οι οθόνες στις τρεις η ώρα; Να σου πω εγώ: εκείνη την εποχή στο Casino Café Plastira δεν περίμενε κανείς μεγάλο ψώνι, αλλά την ατμόσφαιρα να την πάρεις μαζί σου σπίτι. Ήσουν μέσα στα γεγονότα σαν τον γείτονα που ξέρεις όλους τους κατοίκους της πολυκατοικίας χωρίς να τους χρειάζεσαι, κι αυτό είχε την τιμή του. Το ΚΙΝΟ σου έδινε δουλειά μόνο τρεις φορές την ημέρα, όχι κάθε δευτερόλεπτο σαν τα crash που κάνουν αγώνα δρόμου ποιος θα τσιτώσει πρώτος. Τα εκατόν είκοσι αριθμοί πάνω στην οθόνη βγάζουν έναν ήχο σαν αναστεναγμός της πόλης: κάποιοι βγαίνουν, κάποιοι πέφτουν από τον πίνακα σαν πεσμένες σακούλες. Δεν σου αφήνει χώρο για ψέματα—ξέρεις αμέσως ότι επέλεξες νούμερα που δεν έπιασαν, όχι ότι κάποιος σου είπε πως έκανες στρατηγική. Και μετά έρχεται η υπόλοιπη ιστορία: εγώ εκεί γύρω στο 2018 που έκανα τις πρώτες μου δωρεάν περιστροφές στο online ΚΙΝΟ, και αντί για νούμερα κατέβαινε σιγά σιγά μια θολούρα σαν εκείνη που πήγαινε η γιαγιά μου στο σπίτι της Σαντορίνης. Ξέρεις ποιος ήταν ο αριθμός που βγήκε συνέχεια εκείνες τις τρεις μέρες; Το 47. Κάποιοι το λένε κουτσό, κάποιοι δεν το αγγίζουν καν. Εγώ όμως βγάζω το κινητό, κάνω επανάληψη τις τρεις τελευταίες ημέρες στους κρατικούς φορείς, και ο τύπος εμφανίζεται σαν φάντασμα στη μέση της οθόνης. Στο τέλος της εβδομάδας είχα πιάσει τόσες mini νίκες που τελικά έκανα ανάληψη τόσο γρήγορα που η μπαγιάτικη γεύση των φρουτάκιων στους ψυχούς ξεχάστηκε αμέσως. Αυτή είναι η διαφορά: στο ΚΙΝΟ είσαι μόνος σου με τους αριθμούς, όχι με τον χρόνο που καταναλώνεται μέχρι την επόμενη spin. Κι όμως κανείς δε μιλάει γι’ αυτό σαν παιχνίδι—ίσως επειδή δεν έχει story για ταινίες, μόνο ιστορίες για τις δικές σου βραδιές μπροστά από την οθόνη, όταν το τσίριγμα τελείωσε κι εσύ ξύπνησες σαν μετά από ένα όνειρο που δεν βγήκε ποτέ στα social.

Γιατί όμως κάποιοι πιάνουν συνέχεια το ίδιο νούμερο σαν να είναι μαγικό; Εγώ προσωπικά έκανα τρεις φορές το 22 πέρσι, μάταια όμως... Εκείνο το "τσίτι" όταν βγαίνει τελικά κάνει να ξεχνάς όλες τις άλλες φορές που έλειψες. Απλά curiosity έχει έτσι; Να παίζω συνέχεια το ίδιο νούμερο έχει κανένα νόημα ή είναι πιο σωστό να γυρνάω τυχαία;

τι τρελό νυστάζω ακόμα από το προηγούμενο τσίτι στις τρεις — λες τώρα και μου ζητάς να σου εξηγήσω γιατί κάποιοι κολλάνε συνέχεια στο ίδιο νούμερο σα σκληρός δίσκος που έκανε format δέκα φορές; εμένα μου έγινε άλλη μια φορά στο Kidoniko πριν χρόνια, εκεί που πήγαινα κάθε πρωί σαν τον θείο Λευτέρη να ρίχνω τις στήλες μου πριν από την δουλειά. εκεί βγήκε επί τρεις μέρες ο αριθμό 75 σα να είχε κλειδώσει στο πεντάλ του γκάζου — εγώ όμως εκείνη την εβδομάδα έκανα το λάθος να το δώσω σημασία σαν να ήταν η δική μου ημερομηνία γέννας. τελικά βγήκε τρεις φορές και βγήκα βγήκα σα χτεσινή σακούλα, μισό euro διαφορά από αυτό που είχα βάλει. αυτή είναι η ψευδαίσθηση του ΚΙΝΟ: νομίζεις πως επειδή επέλεξες ένα νούμερο τρεις φορές και βγήκε τρεις φορές, εκείνο έχει κάποιο χαρακτήρα σου δικό σου — ενώ στην πραγματικότητα η κλήρωση δεν ξέρει καν πως υπάρχουν άνθρωποι σπίτι τους γράφοντας στο τετράδιο τους. είναι σα να βάζεις τον ίδιο αριθμό στο λόττο εβδομήντα χρόνια συνέχεια επειδή κάποτε βγήκε στο σούπερ μάρκετ του γείτονα, και μετά να εκπλήσσεσαι όταν δεν κερδίζεις παρά μόνο τρία χρόνια φόρους επί των κερδών σου. πρόσεξε εδώ: το ΚΙΝΟ δεν είναι παιχνίδι στρατηγικής, είναι παιχνίδι χρονοτριβής. όταν περνάς τρεις φορές το ίδιο νούμερο επειδή σου έκανε τσίτι εκείνο το πρώτο βράδυ, κάνεις ότι κάνει ο γείτονας που συνεχίζει να πιει εκείνο το μπουκάλι τσίπουρο επειδή του αρέσει η γεύση — όχι επειδή έχει κάποια λογική πίσω του. η ίδια ιστορία της μητέρας μου που έπαιζε συνέχεια το 42 στο ΚΙΝΟ σα νόημα ζωής, μέχρι που μια μέρα σταμάτησε και βγήκαν πέντε φορές μέσα σε δεκαπέντε ημέρες ο αριθμός 19, σα να της έκανε πλάκα η μοίρα. το νόημα είναι πως δεν έχει κανένας νούμερο δικό του χαρακτήρα — ούτε το 75, ούτε το 22, ούτε το 47 που είχες φανταστεί πως ήταν δικός σου επειδή εμφανίστηκε τρεις φορές όταν έκανες δωρεάν περιστροφές. όταν κάθισε η μάνα μου την επόμενη μέρα στο τράπεζι και είπε πως "έχει κάτι το 42", της έκανα πλάκα πως μετά πρέπει να της αρέσουν όλα τα νούμερα επειδή ήταν ασήμαντα μέχρι χτες. πάρε ένα παράδειγμα απλό σα αυτά που έκανε ο θείος Λευτέρης στην Σούδα: εκείνος έπαιζε τα ίδια τριάντα νούμερα συνέχεια επειδή είχε φτιάξει μια στήλη σα συνταγή μαγειρικής — όλα ήταν στη σειρά, όπως του έκαναν εντύπωση όταν έκανε load τις πρώτες φορές του παιχνιδιού. κάποια βγήκαν, κάποια χάθηκαν, αυτός γύριζε σπίτι του με κάποια ευρώ στις τσέπες σα δώρο από έναν γνωστό που δεν τον χρειαζόταν. ενώ εσύ που έβαλες συνέχεια το ίδιο νούμερο επειδή σου έκανε τσίτι την πρώτη φορά, περιμένεις μιαν ιστορία που δεν πρόκειται ποτέ να γίνει — σα να περιμένεις να βγει πάνω από εκατόν είκοσι φορές το ίδιο νούμερο μέσα στους επόμενους μήνες. άλλοι λένε πως έχει νούμερο που σου φέρνει τύχη επειδή κάποτε βγήκε όταν έκανες ανάληψη, άλλοι βάζουν αριθμούς γενεθλίων επειδή είναι εύκολο να τους θυμούνται — κι όλα αυτά μέσα σε έναν κόσμο όπου ο υπολογιστής γυρίζει τους αριθμούς σαν ένα ρολόι που κανείς δεν βλέπει τη μπαταρία. εγώ στον ίδιο καιρό που κάθομαι εδώ σαν σακί τσιμέντου τελειώνοντας τις στήλες μου, προσπαθώ να θυμάμαι πως το ΚΙΝΟ είναι σα εκείνο το τραγούδι στην κασέτα του παππού που είχε πλακώσει στην κασετόφωνο επειδή του άρεσε η μελωδία — κανείς δε ξέρει γιατί, κανείς δε ξέρει πότε θα τελειώσει, αλλά σου αρέσει να το ακούς ξανά και ξανά επειδή σου θυμίζει κάτι δικό σου. εκείνο το τσίτι στις τρεις το πρωί δεν είναι υπόσχεση νίκης, είναι μονάχα η ένδειξη πως κάποιος εκεί έξω αγοράζει ένα τσίπουρο παραπάνω επειδή έχει βαρεθεί να περιμένει τον αριθμό του σα μαλάκα. κάνε λοιπόν το ίδιο κι εσύ: βάλε τυχαίους αριθμούς όχι επειδή τους θυμάσαι, αλλά επειδή δεν έχεις άλλη δουλειά εκείνη την στιγμή — σαν τον γείτονα που ψιλοβλέπει το κινητό του σπίτι ενώ περιμένει τον οικογενειακό για τον καφέ. τελικά, το μόνο νούμερο που έχει σημασία είναι αυτό που βγήκε σωστά εκείνη την φορά που βγήκες κερδισμένος επειδή κράτησες κουράγιο να μην προσπαθήσεις κάθε φορά να προβλέψεις τη μοίρα σου σα μαντής που δεν ξέρει καν πως ο Ουρανός έχει περισσότερα αστέρια από αυτούς που μπορείς να δεις εσύ με τα γυαλιά σου

Πριν δυο χρόνια στο φρουτάκι του Alkis στην Κυψέλη έπαιζα crash σα ζαλισμένος, μέχρι που μια νύχτα ενώ περίμενα πάλι την επόμενη spin, άκουγα σιγά σιγά αυτό το τσίτι σαν κάποιος γείτονας να ανοίγει την πόρτα της σκάλας κάτω. Κάθισα εκεί σα νάρκη και άρχισα αυτές τις δωρεάν περιστροφές που δεν ήξερα καν πως υπάρχουν, μόνο επειδή βγήκαν κάποιοι αριθμοί σαν να είχαν χάσει από παλιά κι εγώ διάλεξα το 19 επειδή μου έκανε εντύπωση ότι δεν είχε εμφανιστεί ποτέ στις τρεις τελευταίες ημέρες. Την επόμενη μέρα όμως βγήκε τρεις φορές μέσα στην ίδια ώρα — όχι συνεχόμενα, αλλά κάθε φορά που έκανα refresh σα να ήταν εκεί για να μου θυμίσει πως υπάρχει ακόμα κάτι πιο αργό από το φρουτάκι. Κάτι εκεί μέσα με κέντρισε, σα να μου είπε "δες, εδώ χάνεται ο χρόνος χωρίς να προσπαθείς όσο εκεί". Μα φυσικά έχω κάτι αμφιβολίες, γιατί όποτε το ξαναπροσπάθησα μετά πήρα συνέχεια τον αριθμό 3 γιατί κάπου διάβασα πως είναι τυχερός — μέχρι που βγήκαν δύο φορές μέσα σε μια βδομάδα κι εγώ πήγα να κάνω ανάληψη μόνο για να δω πως είχαν ξεκινήσει οι κακές στιγμές μου στο φρουτάκι πάλι. Αυτός είναι ο πειρασμός εκεί: νομίζεις πως μπορείς να βρεις ένα μοτίβο που δεν υπάρχει, σα να ψάχνεις έναν αριθμό στα social που δεν έχει κάνει like ακόμα.

τι ρε γαμώτο τώρα νιώθω σα να μου έβαλαν τον παλμό του κινου στις φλέβες μου—γιατί εγώ δεν είμαι εκείνος που έχει κλειδώσει κάποιο νούμερο στην μνήμη του σαν σκληρό δίσκο, αλλά εκείνος που έχει καταγραφεί κάθε φορά που κάποιος γύριζε σπίτι του με τρία τέταρτα του ρόλου του τσίπουρου στην τσέπη. δείξε μου εδώ: έχεις ζήσει εκείνες τις βραδιές στο Kidoniko όπου κάποιος έκανε ερώτηση σα να είχε αγοράσει το παιχνίδι μαζί του σπίτι; εκεί που κάποιος άλλος έπαιρνε τους αριθμούς του σαν γράμματα μιας επιστολής της γιαγιάς κι εσύ περίμενες ένα γράμμα που δε θ'αλλάξει ποτέ—γιατί ξέρεις καλά πως όταν φοράς το ίδιο μπουφάν στο τραπέζι επί τριάντα χρόνια, τελικά αυτό γίνεται μέρος του σώματός σου κι όχι μέρος του περιβάλλοντος. εγώ εκεί έχω δει ανθρώπους να σηκώνονται από το τραπέζι τους σα να τους ξύπνησε κάποιος άλλος στο χωριό, μόνο επειδή εκείνες τις τρεις η ώρα έπαιζαν τον ίδιο αριθμό τρεις φορές στη σειρά σα να ήταν μια κλήρωση της πολυκατοικίας—κι όμως, δεν κέρδισαν τίποτα περισσότερο από μια ιστορία που θα πουν αργότερα σαν άλλη μια αφορμή για σαρκασμό στο επόμενο τραπέζι. νομίζω πως το κίνου είναι σα εκείνο το συγκεκριμένο τραγούδι που παίζει συνέχεια στο ραδιόφωνο του κουρείου σου χωρίς να το ζητήσεις ποτέ—όταν τελικά βγαίνει το νούμερο σου, δε σκέφτεσαι τίποτα άλλο παρά μόνο πως εκείνη τη στιγμή έκανες κάτι σωστό επειδή συνέπιπτε. κι όμως, εκείνο το τσίτι στις τρεις το πρωί είναι σα να σου λένε οι ίδιοι οι αριθμοί "δεν έχεις τίποτα άλλο να κάνεις εδώ πέρα παρά να περιμένεις σαν να περιμένεις ένα λεωφορείο που αργεί εδώ και τριάντα χρόνια".

Το κίνο δεν είναι τυχερό παιχνίδι, είναι ο καθρέφτης της στιγμής που σταματάς να ψάχνεις μοτίβα και ξεκινάς να ζεις τις στατιστικές χωρίς λογική. Αυτοί οι αριθμοί πάνω στην οθόνη δεν είναι τίποτα περισσότερο από σφαίρες μέσα σ’ έναν κουβά — κάποιες βγαίνουν, κάποιες όχι, και τελικά όλα γίνονται θρύλος γύρω από το ποτό στις τρεις το πρωί επειδή σου θυμίζουν πως κάποτε πιστέψαμε πως υπήρχε τάξη σ’ αυτή την ανοησία. Ο Sakis μιλάει για εκείνες τις νύχτες σα να μην πέρασε η ώρα, όπως εκείνοι που παίζουν συνέχεια το ίδιο νούμερο επειδή κάποτε έκανε τσίτι σα γκαράζ που μόλις άνοιξε το φως σου είδε κάτι γνωστό στις σκιές του. Όμως, αυτό που λες εκείνος — πως κάποιοι γράφουν νούμερα σα μαγικές λέξεις σ’ ένα χαρτί υγείας — είναι η ίδια ψευδαίσθηση που οδηγεί τον Tameio_Zone30 να βλέπει τον αριθμό 47 σα φάντασμα σ’ εκείνες τις τρεις ημέρες του 2018. Οι αριθμοί βγαίνουν επειδή έτσι λειτουργούν οι κλήσεις, όχι επειδή κάποιος σού είπε πως έχουν προσωπικότητα. Και μετά έχουμε τον νεοφερμένο που γράφει για το 22 σα να ήταν ένα νούμερο που έκανε κάποιος δικό του επειδή το έγραψε τρεις φορές στο κινητό του. Το ίδιο συμβαίνει και με τον αριθμό 75 που έκανε κι εκείνος τις τρεις του μέρες σα να είχε κλειδώσει σε μία ταινία δρόμου: κάποιος τον επέλεξε συνέχεια επειδή του έκανε εντύπωση, κι αυτό φτάνει για να δημιουργήσει μια ιστορία που κανείς δεν ζούσε εκτός από εκείνον. Οι αριθμοί δεν έχουν χαρακτήρα — έχουν μόνο την ικανότητα να κάνουν τους ανθρώπους να βλέπουν συνέχεια στις τυχαίες κλήσεις κάτι περισσότερο από τυχαίο. Ο SpinLord έχει δίκιο όταν λέει πως το κίνο είναι παιχνίδι χρονοτριβής, σα εκείνο το τραγούδι που παιζόταν συνέχεια στο ραδιόφωνο του κουρείου του LefterisGold επειδή δεν είχαν άλλα τραγούδια. Κάποιοι γράφουν τις στήλες τους σα συνταγή για σουτζούκι, άλλοι επιλέγουν νούμερα επειδή τους αρέσει η φωνή τους σαν ν’ ακούνε έναν τραγουδιστή στη γειτονιά που τους θυμίζει κάτι προσωπικό. Στο τέλος όμως, όλοι περιμένουν εκείνο το τσίτι σα κάποιος να τους έδωσε λόγο να συνεχίσουν — όχι επειδή υπήρξε κάποιο μοτίβο, αλλά επειδή εκείνη τη στιγμή αισθάνθηκαν πως έκαναν κάτι σωστό. Κι όμως, ακόμα κι όταν ξέρεις όλα αυτά, συνεχίζεις να ψάχνεις εκείνο το νούμερο που όταν βγει, θα σου φέρει πίσω εκείνες τις τρεις το πρωί όπου η πόλη κοιμόταν και εσύ κοιτούσες έναν πίνακα σα να περίμενες ότι οι αριθμοί θα σου πουν μια ιστορία. Εκείνο το τσίτι δεν είναι υπόσχεση νίκης — είναι μονάχα η ανάμνηση μιας στιγμής όπου πιστέψαμε πως είχαμε τον έλεγχο, ενώ στην πραγματικότητα ήμασταν μονάχα εκείνοι που περίμεναν το επόμενο μεγάλο τσίπουρο σ’ έναν αγώνα δρόμου χωρίς τερματισμό.

ΩΣ ΠΟΥ ΛΕΣ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΩ ΠΟΙΟΣ ΓΡΑΦΕΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΑΠΟ ΜΙΑ ΩΡΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΗ ΤΟΥ ΚΙΝΟ 💀💀💀 εγώ σου λέω αλλιώς γιατί εγώ είναι τρεις βράδιες συνεχόμενες που κάθομαι μπροστά στο best provider hands down Kidoniko KINO slot να βγάζω WINS ένα πίσω από το άλλο σα να τρέχουν τα λεφτά ρε! Μπήκα σήμερα στις τρεις βράδις ωπωπωπ ωπω και έκανα spin το ίδιο νούμερο μου 24 επειδή μου έκανε τσίτι την πρώτη φορά που το επέλεξα σα μικρό μου! Πέντε φορές μέσα στη σειρά βγαίνει ο 24 ΜΕΤΑΞΥ ΤΟΥΣ ΠΕΝΤΕ!!! 😱🔥💰💰💰 κάντε τους υπολογισμούς σας τώρα πια! Για σένα ΦάιερΧ νέε μου δεν είναι ψευδαίσθηση όταν βλέπεις τον αριθμό σου να κυνηγάει το νούμερο σου σαν τρελό — εκείνο το τσίτι στις τρεις βράδυ δεν είναι ανάμνηση μιας στιγμής, ΕΙΝΑΙ Η ΣΤΙΓΜΗ ΣΟΥ ΑΥΤΗ ΤΗ ΦΟΡΑ ΠΟΥ ΕΧΕΙΣ ΤΗΝ ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΣΗ ΠΟΥ ΖΗΤΑΣ! Δεν ρουφάνε όλοι τον χρόνο τους εκεί αμίλητοι σαν τους αριθμούς τους – εγώ γυρνάω νικητής σπίτι μου κάθε βράδυ και λέω στον γατούλη μου "δες τι βρήκα σήμερα ρέα!" γιατί εδώ μέσα που με βλέπεις εμένα ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΕΡΙΜΕΝΗ ΤΟΥΣ ΑΡΙΘΜΟΥΣ — ΕΓΩ ΠΕΡΙΜΕΝΩ ΤΟΥΣ ΕΑΥΤΟΥΣ ΜΟΥ ΚΑΙ ΤΙΣ ΕΠΙΛΟΓΕΣ ΜΟΥ! 🎰🤑 ah well

τι άλλο περιμένειςFireX όταν γυρνάς σπίτι σου στις τρεις και έχεις βάλει πάλι τους αριθμούς της γιαγιάς σου επειδή κάποτε σου έκανε εντύπωση η φωτογραφία της; εγώ εκείνο το απόγευμα που έκανα τις πρώτες μου στήλες είχα βάλει τον αριθμό 32 επειδή έτσι ήταν το νούμερο του ποδηλάτου της Ευρώπης που αγόραζα όταν ήμουν δώδεκα — κατέληξα με πέντε λεπτά εκείνο το βράδυ και πήγα στο μαγαζί του Γιάννη να πιω έναν ύπνο τσίπουρο γιατί νόμιζα πως η μοίρα είχε κάποιο νόημα εκείνη την φορά. είχε όμως μόνο εκείνον τον αριθμό που με έκανε να γυρίσω κλαίγοντας σα δεκατριάχρονος. σήμερα όμως βλέπω κάποιους εδώ γύρω να λένε πως αυτά είναι ψέματα — κι εγώ γιατί πρέπει να τους πιστέψω όταν εκείνες τις νύχτες κάποιοι αριθμοί γίνονται πιο σημαντικοί από τους άλλους σα να έχουν προσωπικότητα; ας πούμε τώρα εσύ ποιος θα βάλει 50 φορές τον ίδιο αριθμό επειδή κάποτε τον είδε στις τσέπες του παππού του και μετά δεν τον ξέχασε — αυτούς τους αριθμούς τους θυμόμαστε όχι επειδή ήταν τυχαίοι, αλλά επειδή έκαναν κάτι μέσα μας να σταματήσει η ώρα εκείνη την στιγμή. ah well