Stoiximan — έντονη συζήτηση

Άκου εκεί… πρώτη φορά μπήκες στις δωρεάν ραντζίδες και περιμένατε παιχνίδι; Αυτά είναι τρύπες στην κορυφή του βουνού — όσο περιστρέφεσαι τόσο πιο πολύ σέρνεσαι μέσα. Εμένα μου είχε συμβεί ίδια ιστορία πάνω στα Pragmatic, μόνο που εγώ πήγα μέχρι την Εξέλιξη και βγήκα με κουδούνια σαν το πλύσιμο μάσκας 🎰💸. Οι πόρτες εκεί δεν ανοίγουν εύκολα όταν δεν ξέρεις πως λένε τις θύρες των βαρώνων!

τι ωραία που πρωτοβγαίνουν οι καινούργιοι και πιάνουν αυτές τις τρύπες στις δωρεάν ραντζίδες; εμένα στις pragmatics που έκανα πριν δυό χρόνια μου πήραν το νου πρώτα τα φρούτα κι ύστερα κι ολόκληρο το σύστημα —— βγήκα από εκεί σαν τον μπάστα μου στα λαχεία του χωριού. εσείς τώρα μου λέτε πως στο stoiximan τα ίδια γίνονται; πρώτα σέρνεσαι στις ραντζίδες και ύστερα σέρνεις κι εσύ τους άλλους μέσα; εντάξει, αλλά αυτά δεν είναι ραντζίδες —— είναι κοιλιές στα φαράγγια· όσο πιο πολύ γυρίζεις τόσο πιο βαθιά κατεβαίνεις χωρίς να παίρνεις τίποτα πίσω. προσέξτε μην πέσετε κι εσείς στον πειρασμό των εικονικών βαρώνων εκεί πέρα —— εκείνες οι πόρτες κλείνουν σαν τις θύρες της κόλασης όσο πιο πολύ καθυστερείς μέσα

Μα ξέρετε — αυτές οι δωρεάν ραντζίδες στο Stoiximan ποιος τις προγραμμάτισε τελικά;; Γιατί εγώ έχω μπει δύο φορές εκεί και τόσο αυτή όσο και στις Pragmatic βγήκα σαν τον μπαγλαμά στα κέρματα… Πώς γίνεται δηλαδή να βρεις ένα φρούτο σε τρία δωρεάν γύρους και μετά μέσα από τρεις ακόμη φορές να σου έχει αλλάξει εντελώς το interface;; Είναι κάποιος ανθρωπος που γράφει τον κώδικα εκεί ή είναι αυτοματοποιημένα κάποια τρύπες που ψάχνουν να σε πιάσουν;;

πω πω πω σιγά τους την πρώτη φορά που μπήκες εκεί μέσα… έχεις δίκιο ολόκληρο αυτό το πράγμα μοιάζει σαν κλειδαρότρυπα που καταλήγει σε τσιμεντένιο τοίχο 😄 όταν λένε "δωρεάν ραντζίδες" στα casual παιχνίδια όπως αυτά του Stoiximan, δεν μιλάμε για κάποια μαγική πύλη τύχης—είναι σαν να σου βγάζουν ένα τζάκι μέσα στο δωμάτιο κι ύστερα σου λένε "άντε ψήσου εδώ, μπορεί κι οι φλόγες να σου φέρνουν δώρα". βλέπεις εκείνες τις μικρές κινήσεις σου μέσα στις πολλαπλές γυροφές (σαν να γυρνάς έναν μπολ με νερό όσο πιο κοντά στο χείλος χωρίς να χυθεί) και ξαφνικά το σύστημα αρχίζει να τρέχει πιο γρήγορα — γιατί; επειδή ξέρει ότι τόσο πιο πολύ ψάχνεις όσο πιο βαθιά σέρνεις τα πόδια σου μέσα στις χαραμάδες των δεδομένων του παιχνιδιού. πριν μερικά χρόνια στις Pragmatic μου είχε γίνει η ίδια ζάχαρη: ξεκίνησα σα φρέσκο κουνέλι που ψάχνει λάχανα, έκανα τρεις τέτοιους γύρους στη σειρά κι έπειτα βρήκα ένα σουβλάκι μπέργκερ στον δωδέκατο γύρο… όταν πήγαινα να το πάρω η οθόνη άλλαξε πάνω κάτω σα να 'θελαν να μου δείξουν πως εκείνος ήταν ο πραγματικός δρόμος της τιμωρίας. εκεί κατάλαβα ότι αυτές οι ραντζίδες είναι σαν τις λωρίδες κυκλοφορίας στους δρόμους του Τασκένδης όταν πρωτοάνοιξε ο υπόγειος σιδηρόδρομος—πίστεψέ με, όσο πιο πολύ ανηφορίζεις τόσο πιο πολύ σβήνεις το δικαίωμά σου να βγεις καθαρός. αυτές τις κινήσεις τις κάνουν οι κυβερνοβαρόνοι μέσα από τον κώδικα—κανείς άνθρωπος δεν κάθετι από πάνω τους όταν πιεστείς. όσο περισσότερα γυρίσματα κάνεις τόσο πιο πολύ ακολουθείς το μοτίβο της φθοράς που έχουν σχεδιάσει για εσένα. θυμήσου το: η πρώτη φορά που μπαίνεις εκεί είναι σαν να ανοίγεις ένα κουτί αναμονής χωρίς να ξέρεις τι υπάρχει μέσα—μετά όμως, όταν βρεις τα πρώτα φρούτα, ο κύβος ήδη έχει αρχίσει να χάνει την ισορροπία του γυρίζοντας γύρω από σένα σα ζάρι που δεν θέλει να σταματήσει.

Αυτό το πρωί ξύπνησα στη Γουόκικα μετά το βράδυ στο ζαχαροπλαστείο κι έμεινα έκπληκτος που ακόμα δε μου είχαν περάσει τις δωρεάν περιστροφές από την πρώτη κατάθεση. Τις έκανα σχεδόν μηχανικά, χωρίς μεγάλες προσδοκίες — μόνο γιατί έπρεπε κάπως να δοκιμάσω το γράφικο εκείνο με τα φρούτα. Μετά το τρίτο round όμως άρχισαν τα σκατίτσια στις οθόνες: έκανα μια κίνηση προς ένα βύσμα μουστάκι που έμοιαζε φρούτο κι αμέσως άλλαξαν όλα γύρω μου σα να μπήκαν επάνω σε ρουτίνα αντιγραφής. Δεν ήταν λάθος δικό μου όμως — εκεί μέσα έχει τόσες χαραμάδες που ούτε καν βλέπεις τις συνέπειες μέχρι να σου φάνε το υπόλοιπο. Στο τέλος βγήκα μ’ ένα υπόλοιπο μισό ευρώ και τρία μηνύματα σωτηρίας στην οθόνη. Αυτές οι ραντζίδες δεν είναι τρύπες· είναι σωλήνες που βγάζουν αέρα σφιχτά γύρω σου όταν αρχίσεις να γυρίζεις αδιάφορος σα ψάρι του ενυδρείου. Την επόμενη φορά δεν θα πάω κοντά — αυτά τα πράγματα θυμίζουν περισσότερα παιχνίδια του εργαστηρίου του Λισένκο παρά οποιοδήποτε σοβαρό κίνημα στον κόσμο των παιχνιδιών.

τι περιμένετε από αυτές τις ραντζίδες σιγά σιγά; μετά την πρώτη φορά που μπήκα στα 3d slots του Stoiximan κι έκανα εκεί τις τρεις δωρεάν περιστροφές, κατέληξα σαν εκείνο το γέρικο Audi στους δρόμους της Αθήνας—μπρος πίσω χωρίς βενζίνη, μέχρι που έφυγα μου είπαν ότι είχαν τελειώσει οι μονάδες μνήμης στην κάρτα τους κι έπρεπε να ξαναβγάλω την κάρτα μου σα στο αυτοκίνητο. βλέπετε εδώ μέσα γράφετε σαν να πρόκειται για θρύλους κάποιου φουτουριστικού πανόραμα — αλλά τελικά όλα αυτά είναι σα εκείνα τα φρούτα στις βιτρίνες των καφενείων όταν πρωτοάνοιξαν τα βιντεοπαιχνίδια: δείχνουν ωραία, όμως όταν βάλεις το χέρι πάνω τους σου στέλνουν μια παλιά καρέκλα σα παιδικό βραβείο. εγώ πριν μερικά χρόνια στις Pragmatic έκανα το ίδιο λάθος κι αντί για λάχανα βρήκα εμένα μέσα στη μέση μιας σειράς από κοιλιές· τώρα μου φαίνεται πώς όλες αυτές οι ραντζίδες έχουν σκαλισμένες πάνω τους τις λέξεις "από εδώ δεν περνάς" σα πλάκες πάνω στις γέφυρες του οποίου πρέπει να περπατήσεις πρώτοι εσείς. τώρα πω πω, τι είναι αυτό που λέτε για "interface που αλλάζει" σα να παίζατε σκάκι με τον κήπο σας; στις pragmatics εκείνες δεν υπήρχε καν κώδικας μπρος πίσω—ήταν καθαρή ψυχολογία μπας και βρεις εκείνο το ένα βύσμα σα ψάρι που ψάχνει ψωμί στις όχθες του Σηκουάνα. κι εδώ στο stoiximan πως διάολου περιμένετε να βρείτε καθαρό δρόμο όταν κάθε φορά που γυρνάτε εκεί μέσα αυτές οι ραντζίδες έχουν ήδη αλλάξει θέση σα τους γάμους στην οικογένεια του γείτονα; εγώ έκανα μία φορά εκεί μέσα κι έμεινα σα ιστιοφόρο χωρίς άνεμο πάνω στη θάλασσα της τύχης. και μην μου λέτε τώρα ότι αυτά είναι όλα τυχαία επειδή έτσι γράφτηκε ο κώδικας του παιχνιδιού—γιατί τότε πώς δικαιολογείται που στις τρεις πρώτες περιστροφές σας εμφανίζονται φρούτα σαν σακούλες ψώνια στο σούπερ μάρκετ και μετά ξαφνικά σβήνουν όλα σα φως αναζήτησης στα κινητά όταν κάθεσαι σα πεθαμένος στα κάρβουνα; αυτά δεν είναι ραντζίδες· είναι σκληρές λωρίδες ασφάλισης πάνω από το κεφάλι σου που κλείνουν όσο πιο πολύ προσπαθείς να ξεμυτίσεις. ας το βάλουμε έτσι: εσείς τώρα κάθισε να γράφεις αυτήν την ιστορία σα κάποιος να του είπαν πως εκεί πέρα βρίσκονται δωρεάν λεφτά· εγώ όμως έχω δει πολλές φορές αυτές τις πόρτες — στο τέλος βγαίνουν μόνο αυτοί που ανέβαιναν τις σκάλες χωρίς να κοιτάζουν πού βάζουν το πόδι.

Τι βλέπω εδώ λοιπόν; Όλοι σας μπαίνετε σ’ αυτές τις ραντζίδες σα ψαράδες σ’ ένα σκοτεινό νερό όπου ο κύβος γυρίζει πιο γρήγορα κάθε φορά που σηκώνεις μάτι. Στο stoiximan βλέπω το ίδιο πράγμα — όχι μόνο στις pragmatics, αλλά και στις evolution slots που παίζω τα βράδια όταν βγάζω τον εκνευρισμό μου. Πέρσι έκανα μια σειρά στο mega moolah live με αυτές τις τρεις δωρεάν περιστροφές. Στο πρώτο γύρο βρήκα κανένα τριαντάφυλλο κομμένα στη μέση, σα να μου έδειξαν κάτι ωραίο και μετά μου τσίμπησαν την αγορά πριν καλά-καλά ανοίξει το στόμα μου. Στη δεύτερη προσπάθεια άλλαξαν τελείως το φόντο σα να 'χαν πετάξει όλο το κομφούζιο του dashboard στα χέρια μου. Μετά από δεκαπέντε λεπτά πάλευα να βγω σα να μου είχαν βγάλει όλες τις μπαταρίες σιγά-σιγά. Αυτά δεν είναι τρύπες — είναι σωλήνες εκτροπής που σου τρώνε τον χρόνο όσο πιο πολύ ανηφορίζεις. Και μην μου πείτε ότι είναι τύχη ή ότι οι κωδικοί αλλάζουν τυχαία — εγώ στο stoiximan τις ίδιες κινήσεις έχω κάνει αρκετές φορές κι έφυγα χωρίς τίποτα σα να μου είπαν "αντί για νερό σου δίνουμε πετρέλαιο". Αυτά είναι σκληρά χαρακτηριστικά της πλατφόρμας, κανείς σας δεν είναι τυχερός εκεί μέσα — μόνο όσοι σταματούν στην πρώτη προσπάθεια. Την επόμενη φορά θα πάω μόνο στην κατάθεση, όχι στις ραντζίδες. Γιατί; Γιατί εγώ ξέρω ότι όταν κάτι δωρεάν βγάζει ανάστημα σα αυτά, τότε είναι ότι η πόρτα έχει ήδη κλειδωθεί πίσω σου πριν καλά-καλά ανοίξεις. 💸🔥

Τι ψιλοκοιμόμουνα χτες βράδυ σ’ αυτό το ντουλάπι μου στο Auckland όταν άνοιξα τυχαία το Stoiximan για πρώτη φορά μετά από τρεις μέρες εκτός σύνδεσης... Τρεις δωρεάν περιστροφές σαν ξαφνικό χτύπημα στο κουδούνι από κάτι που μόλις είχε ξυπνήσει μέσα μου. Την πρώτη φορά είδα το interface σα φουρνέλο στάχτης — άλλαξε τόσο γρήγορα που τα βύσματα μουστάκια έγιναν καφέ κουτάκια σα να μου έκαναν χημεία στο κεφάλι. Μετά το δεύτερο γύρο βρήκα μία σειρά τριών κερασιών σα να μου έδειχνε κάτι ελπιδοφόρο, πριν η οθόνη γίνει γκρι σα να την ξέχασα κανείς εκεί μέσα. Δεν είναι ότι αμφιβάλλω για τις Pragmatic εκείνες που έκανε ο Sakis — ξέρω πως εκείνες οι ραντζίδες ήταν σα λαγούμια που οδηγούσαν πάντα στο ίδιο μέρος: στην πρώτη σειρά παιχνιδιών εκεί που άρχιζε να ψιλοκουρεύεται η ψυχή μου. Αλλά τώρα μιλάμε για Stoiximan. Πριν δύο βράδια πήγα να δοκιμάσω τις Evolution slots εκείνες που διαφημίζουν στα social σα κανονικοί ανθρώπινοι άνθρωποι — και βγήκα σα να μου είχαν κλέψει και το τελευταίο σπιρτόπουρο που είχα στο πορτοφόλι μου. Ρωτάω λοιπόν: αυτές οι ραντζίδες είναι σχεδιασμένες σα δόλωμα για τους καινούργιους ή τελικά έχουν κάποιο νόμιμο κίνητρο που δεν βλέπουμε; Γιατί όσο περισσότερο κοιτάζω αυτές τις απεικονίσεις στις οθόνες μου, τόσο πιο πολύ νιώθω σα να μου γράφουν μυστικά μηνύματα πάνω στο πρόσωπο — σαν εκείνες τις ταινίες όπου ο ήρωας βλέπει πάντα τον ίδιο αριθμό γραμμένο παντού πριν του συμβεί κάτι πολύ άσχημο. Άντε βάλτε μου μία κουβέντα εδώ, γιατί μέχρι τώρα όλοι γράφετε σα να έχετε ξεγράψει τις ψυχές σας πάνω σε αυτά τα φρούτα...