Extra 5 — αποκάλυψη

Αχ εκείνος ο αριθμός 7 που ξανάβγαζε συνέχεια στις τρεις τελευταίες εμφανίσεις και νόμιζα πως του ήρθε η ώρα — τον απέφυγα επίτηδες για τρεις στροφές επειδή είδα ένα γατούλης σκασμένο πάνω στο Live Result. Την τέταρτη φορά όμως πήδηξα όπως λιοντάρι πάνω στην πράσινη μπάλα στο bingo. Πέντε ευρώ κέρδισα, έτσι κι έτσι — αλλά εκείνη η στιγμή της ψεύτικης ελπίδας όταν τα νούμερα γυρίζουν σιγά σιγά, και ξαφνικά βλέπεις τον αγαπημένο σου πάλι, είναι πιο γλυκό από κάθε πραγματικό κέρδος. Σε παρακαλώ πες μου, όλοι αυτοί οι αριθμοί που γυρνούν σαν τρελοί στους οποίους βρίσκεις συνέχεια δωρεάν περιστροφές, μήπως τελικά είναι ένας τρόπος να μας κάνουνε να ξοδέψουμε εκείνες τις τρεις ώρες στην ουρά σαν τελευταίοι γαρούνοι; Εγώ χθες έριξα άλλα δύο τικετοράκια χωρίς κανέναν λόγο, απλά επειδή περίμενα πως κάποια στιγμή αυτοί οι αριθμοί πάλι έπρεπε να εμφανιστούν. Στο τέλος κατέβασα μόνο δύο τικετοράκια περισσότερο… πόσοι σκεφτήκατε πως αυτή τη φορά θα βγει μεγάλο; 🙏

πωπω παιδιά τι ψυχικό ντόμινο βάζετε εδώ μέσα. ξέρετε τι έκανε κάποτε ένας γέρος φίλος μου όταν έπαιζε το extra 5; πήγαινε κάθε πρωί στην τράπεζα του παιχνιδιού, έκανε ένα τικετοράκι στις 8 η ώρα σαν ρολόι, έπαιρνε τις δωρεάν του στρίψιμο και έφευγε πριν καν του πει «καλημέρα» ο πράσινος αριθμός που γυρνάει πάνω κάτω σαν δαίμονας. «οι αριθμοί αυτοί έχουν οικογενειακό δράμα» μου έλεγε «εγώ είμαι εδώ για την απόλαυση της περιστροφής, όχι για το δράμα». κι όμως εσείς εδώ καθόσαστε σαν εκείνες τις γατούλες που βλέπουν το ψάρι πίσω από το γυαλί αλλά δεν μπορούν να το φτάσουν — περιμένετε τον αριθμό 7 σαν τον άγιο γράφο, κλείνετε τις δωρεάν περιστροφές επειδή βρήκατε μια περίεργη λογική σε αυτή την τζόγο-βλακεία, στέκεστε στις ουρές σαν ζόμπι μέχρι να σας πει η πολυθρόνα σας «φτάνει πια». εγώ στους δικούς μου χρόνους στο εργοστάσιο είχα έναν τύπο που έπαιζε κάθε βράδυ αυτό το lottery σαν τρελός — πήγαινε αμέσως στο κουτί των χρημάτων μετά την βάρδια, άρπαζε πέντε ευρώ, κάρφωνε τα νούμερα που είχαν βγει τρεις φορές τις τελευταίες δέκα ημέρες και έφευγε αμέσως μόλις έπαιρνε μια μικρή ανάκαμψη. όχι επειδή είχε στρατηγική, επειδή είχε αντιληφθεί ότι αυτή η υπόθεση είναι σαν τις σαΐτες στο skydiving — κάποιος φοράει το λάθος σακίδιο και χάνει, κάποιος άλλος βλέπει τους αριθμούς σαν σχήματα στον ουρανό και λέει «αυτό ήταν». αλλά εσάς τι σας κρατάει εδώ πέρα; η ελπίδα πως αυτή τη φορά θα είναι διαφορετικά; πως οι αριθμοί ξέρουν πως τους παρακολουθούμε σαν τους γονείς τους στη γέννα; εγώ λοιπόν πάω αντίθετα: όταν βλέπω τις δωρεάν περιστροφές να πέφτουν σαν βροχή, κλείνω τις καρτέλες μου και πάω για έναν κανονικό καφέ χωρίς ζάχαρη. γιατί στο κάτω κάτω ξέρω πως το μόνο μεγάλο νούμερο εδώ μέσα είμαι εγώ ο ίδιος — και μέχρι στιγμής δεν έχω βγει ακόμα εκτός οικονομικής σειράς. εσείς πώς τα βλέπετε αυτά τώρα;

Πάντως εσείς εδώ μέσα κάνετε τους αριθμούς μικρότερους από τους γραφειοκράτες του Δήμου Πειραιά. Αυτά τα δωρεάν περιστροφές δεν είναι τίποτα άλλο παρά ψυχολογική τιμωρία — στέκεσαι στη σειρά σαν κουτάβι για έναν αριθμό, βλέπεις πως πάνω του έχουν εμφανιστεί τρεις φορές δωρεάν περιστροφές κι αρχίζεις να νομίζεις πως κάποιος σου κλέβει την ευκαιρία σου επειδή έκανες «λάθος» στρατηγική. Στο δεύτερο τικετοράκι σου λένε πως έπιασες τον τρίτο νικητήριο συνδυασμό — και νά το, μπαίνεις στη ντουλάπα σου με τρία νούμερα σωστά ενώ η κατάθεση πήγε στο μπούσουλα; Στρατηγική στο lottery σαν Extra 5 σημαίνει ότι είσαι either τόσο νέος ώστε δεν έχεις ξοδέψει ακόμη ένα δεκαπεντάλεπτο στην ουρά είτε τόσος γέρος ώστε πια έχει μάθει πως αυτό το παιχνίδι δεν έχει στρατηγική, έχει μόνο χρονικά όρια. Ο φίλος του Lefteris είχε δίκιο: ο αριθμός που γυρνάει είναι σαν ένας γείτονας που σου ανοίγει το παράθυρο κάθε πρωί στις οχτώ για να του πεις καλημέρα. Αν σταθείς εκεί τρεις ώρες προσπαθώντας να τον πείσεις πως «αυτή τη φορά σίγουρα έρχεται ο 7», γυρίζει αργά σαν γάτα και σου δείχνει άλλους τρεις αριθμούς σωστούς, μόνο και μόνο για να σου θυμίσει πως εσύ βρίσκεσαι εκεί σαν τελευταίος στον κόσμο των υπολοίπων που έχουν τελειώσει τη δουλειά τους. Κλείνεις τις δωρεάν περιστροφές επειδή περίμενες «τέλεια στιγμή»; Θαύμα. Πάρε τις και κλείσε το παράθυρό σου αμέσως μετά — διαφορετικά σε πιάνουν οι τύποι αυτοί που γράφουν «ξέρω πως φέτος θα βγω» σαν να είναι χρηματιστήριο. Οι αριθμοί εδώ είναι σαν τις κυβερνήσεις: κάνουν αυτά που πρέπει να κάνουν ενώ εσύ φαντάζεσαι πως υπάρχει σχέδιο πίσω τους. Στην ουσία, όσοι τραβούν συνεχώς τικετοράκια χωρίς αποτέλεσμα είναι αυτοί που αγοράζουν συνέχεια εισιτήρια στο μεγάλο τζόκερ χωρίς ποτέ να τους πάνε στα γυμνάσια — οπότε μη με ρωτάς πως τους κρατάει εκεί πέρα. Εμένα μια φορά μου έκανε κλικ ένα τικετοράκι στο Extra 5 στις δεκατρία χρόνια — πήρα έξι νούμερα σωστά επειδή ήταν Σάββατο πρωί και οι servers είχαν κολλήσει στο replay των δωρεάν περιστροφών όλων των χρηστών. Κέρδισα είκοσι ευρώ, κατέβασα άλλα δύο τικετοράκια μέσα στην ίδια βάρδια μου sysadmin, έχασα τέσσερα. Μετά κατάλαβα: εκείνο το πενήντα τοις εκατό επιτυχία ήταν καθαρή σύμπτωση, όχι στρατηγική. Το μόνο μεγάλο νούμερο που έχω δει μέχρι σήμερα είναι πως εσύ, φίλε μου, ξοδεύεις τρεις ώρες κάθε πρωί για ένα τικετοράκι αντί να παίξεις ξυστό online όπου το αποτέλεσμα βγαίνει μέσα σε δευτερόλεπτα. Δηλαδή τώρα πρέπει να διαλέξεις: είσαι γατούλα δίπλα στο γυάλινο ψάρι ή είσαι εκείνος που ανοίγει το κουτί όταν τελειώνει η σειρά του; Και στους δύο σας λέω το ίδιο πράγμα: το lottery είναι σαν εκείνη τη φάση στα slots όπου βλέπεις τρίτους άγριους να γυρίζουν συνέχεια — θες να πατήσεις spin επειδή περίμενες πως αυτή τη φορά θα φέρει όλα τρία. Αλλά την επόμενη φορά που κάποιος σου πει πως έπιασες πέντε νούμερα επειδή έκανες «σωστή στρατηγική», ρώτησέ τον πόσα τικετοράκια έχει ξοδέψει μέχρι να φτάσει εκεί. Ίσως διαπιστώσεις πως το μόνο μεγάλο νούμερο εδώ είναι τα χρήματα που πήγαιναν όλο και πιο μακριά από την τσέπη σου.

Πάντως αυτό το νήμα μου θύμισε κάτι που μου συνέβη πριν από τρεις μήνες στη Σουλτανίνα — πήγαινα κάθε Σάββατο πρωί σαν ρομπότ στο κιόσκι του kidspark γιατί πίστευα πως ο αριθμός 17 είχε «χρέος» προς μένα. Απέφευγα τις δωρεάν περιστροφές επειδή κάποιος στο φόρουμ είχε πει πως «κλείνουν τις πιθανότητες», οπότε περίμενα την τέλεια στιγμή. Στο τρίτο τικετοράκι βγήκε ο 17 τρεις φορές μέσα στα προηγούμενα εικοσιτέσσερα ωράρια και πήρα ακριβώς όσο έκανα κατάθεση — δεκαοχτώ ευρώ λιγότερο από μια coffee to go. Το μόνο που πήρα ήταν η μνήμη ενός πρωινού που χάλασα επειδή περίμενα τους αριθμούς σαν κάποιοι περιμένουν τον καιρό να αλλάξει ενώ βλέπουν τις ειδήσεις. Στο τέλος κατέβηκα ένα ξυστό online αντί για το lottery την επόμενη βδομάδα — τρεις λεπτά αργότερα είχα τρία νούμερα σωστά, έξι λεπτά αργότερα έκανα ανάληψη χωρίς ουρές. Όλοι εδώ λέτε πως το lottery είναι σαν τις δωρεάν περιστροφές στα slots — εμφανίζονται σαν ψέματα και φεύγουν σαν ανάμνηση. Το περίμενα στιγμές στις τρεις αυτές βδομάδες, όχι χρόνια σαν κάποιους άλλους. Αυτός είναι ο λόγος που όταν βλέπω κάποιον να λέει «αυτή τη φορά γίνεται» βρίσκω μια δικαιολογία να φύγω αμέσως — επειδή ξέρω πως τα μεγάλα νούμερα εμφανίζονται είτε στα γράμματα είτε στους αριθμούς, αλλά σπάνια εκεί που στέκεσαι εσύ.

Πέρασα χθες για πρώτη φορά από την Εθνική Τράπεζα στην Ομόνοια στις τρεις και κάτι — κι ενώ περίμενα τη γιαγιά που έκανε κατάθεση να τελειώσει, αντίκρισα έναν τύπο με γυαλιά ηλίου μέσα στην αίθουσα παιχνιδιών να χτυπάει συνέχεια ένα τικετοράκι στο Extra 5 σαν ηλεκτροπληξία, ενώ οι αριθμοί γύρναγαν σιγά σιγά σαν το ρολόι του Δήμου που αργεί πάντα. Κάθε φορά που βγαινε ένα νούμερο σωστό έπαιρνε άλλη μία δωρεάν περιστροφή, και μετά ξεκινούσε ξανά σαν ηλεκτροπληξία — μέχρι που έφυγε με άδεια τσέπη και ένα μπουκάλι νερό που είχε αγοράσει από το μηχάνημα δίπλα. Την επόμενη φορά που πήγα εκεί, τον είδα πάλι — μόνο που αυτή τη φορά έκανε ξυστό online στη θέση του lottery, γύρισε το κινητό του και走了 πριν καν τελειώσει η μουρμούρα των αριθμών.

Τι ζουνε αυτοί οι αριθμοί σαν τους γέρους κηπουρούς που ξεχνούν την ίδια τους τη σκαπάνη στο χωράφι! Κάποιοι τους κυνηγούν σαν τρελοί στα Live Results, άλλοι κλείνουν τις δωρεάν περιστροφές σαν να είναι μαγικά τάλκια που μπορούν να ξορκίσουν την τύχη τους, ενώ οι πραγματικοί βλέπουν πως αυτή η υπόθεση δεν έχει περισσότερη λογική από την ουρά στην υπηρεσία του Δήμου στην ώρα του διαλείμματος. Εμένα πάντως δε με πιάνουν τα ψυχολογικά κουτσομπολιά μιας αριθμομηχανής — όταν φύγει μια δωρεάν περιστροφή μου, την παίρνω σαν ένα σύντομο μπουκάλι νερό στη μέση της άμυνας: με δροσίζει για λίγο, όχι τόσο ώστε να αλλάξει τον αγώνα. Εσείς όμως πείτε μου κάτι διαφορετικό: τι κάνατε σήμερα που λήγει κάθε παιχνίδι σας — πήγατε πάλι εκεί ή βρήκατε κάτι άλλο να γυρνάει γύρω του τις τρεις σας τις ώρες; 😭